صد روز کانادا

همه رقم کوپن خریداریم

2012-01-10T18:31:00.000-08:00

"... اعلام شده، نشده، باطله خریداریم."

و پیش خود فکر میکردید که میرید کانادا و ازشر این مملکت کوپنی خلاص میشین. غافل ازینکه کانادا بهشت کوپن بازهاست! اینجا ملت وقتی بازنشسته میشن و درآمدشون کم میشه، به هر دری میزنن که امورات بگذره ولی با خرج کمتر. مثلا از شهرهای بزرگ میرن به شهرستان ها که هزینه زندگی کمتره. یکی دیگه از راه های صرفه جویی کانادایی استفاده از کوپنه. کوپن هم در اصل سندی است که در ازای ارائه آن برای خرید کالایی مشخص، درصورت اعتبار پول کمتری پرداخت میشود. کلاس "آشنایی با کوپن یابی" داریم اینجا. نخندین. برین این گزارش خبری رو ببینین ( اینجا) که از کانال CBC (یه شبکه معتبر سرتاسری) پخش شده. ضمنا موقع تماشای فیلم دقت کنید که هیچ مهاجری تو اون کلاس به چشم نمی خوره. زنده باد زندگی قسطی کوپنی کانادایی !

خانه ای اینور آب

2012-01-01T20:52:00.000-08:00

چه هرم مازلو را دیده باشین چه نه بدیهیه که مسکن جزو نیازهای اولیه یک آدمیزاد و در قصه ما یک مهاجره . حالا با هم خیلی خلاصه ببینیم یه هموطن تازه وارد تو کانادا چه طوری میره زیر سقف:

حالت توپ و عالی: بابا جون قبلا تشریف آوردن یا پول قلمبه فرستادن و دوستان ریلتور و بروکر زحمت کشیدن یه خونه حالا دیگه میلیون دلاری براتون ابتیاع کردن. ماشین هم تو گاراژ پارکه. شما فقط باید زحمت بکشین یه گواهینامه بگیرین. پول هم ماهی 6000-7000 هزار تا به حسابتون واریز میشه تا نگرانی از پرداخت هزینه های مالیات و آب و برق و گاز نداشته باشین. البته بگذریم پول از همون ایرانی (خرابشده؟) میاد که ازش در رفتین.

حالت نیمه پولداری به سبک چینی: آپارتمان تهرون تون رو 300-200 میلیون فروختین و دلارش کردین. میایین اینجا میدین پیش پرداخت یه کاندو (همون آپارتمان) فسقلی تر تا بانک بهتون وام بده. بانک لازم داره که 30-50 درصد پول خونه رو همون اول بدین. چون هنوز کارو باری هم ندارین، یه ریلتور و یه مورگج بروکر لازم دارین که کاغذبازی داستان رو براتون ردیف کنه. اینا میمیرن واسه این جور مشتری! الانم که ماشالله رقابت (!) زیاد شده. آخرش مشتری اونی میشین که دوست و فامیلتون معرفی کرده یا کس و کار خودتونه.

حالت کارمندی: شما تو ایرانش هم صابخونه نبودین و خوش نشینی (!) میکردین. اینجا هم که هنوز کاری پیدا نکردین. پس کسی هم به این سادگی بهتون خونه اجاره نمیده. چون ریلتوری هم که خونه رو آگهی کرده اول از همه سراغ نامه کاری و فیش حقوقی ازتون میگیره. باس برین دم ریلتور رو ببینین که اون وقت یه نمه بیشتر شارژتون میکنه تحت عنوان Paperwork Administration Fee و اجاره رو هم دولا پهنا حساب میکنه که مثلا صاحب ملک (که باید ایرانی باشه) رو راضی کنه. تازه این مال وقتیه که مطمئن شه پول دارین که بدین. پول 6 ماه رو هم اولش ازتون میگیرن. یهو سطح استرستون میره بالا چون شاید نصف کل پولی که آورده بودین رو دادین رفته.

حالت اکونومی یا بخور نمیری: یا ندارین یا اصلا نمیخواین که پول بدین. پس میرین سراغ مسکن های زیرزمینی! یه زیرزمین سرد و نمور و تاریک رو از یه هموطن اجاره میکنین ماهی 800 – 1000 دلار.دلتون هم به اینترنت و کیبل مفتی که بهتون دادن خوشه. اکثر زیرزمین ها هم به طور غیرقانونی اجاره داده شدن. چون در جدا ندارن، واسش مالیات نمیدن و قرارداد رسمی هم ندارین. واسه همین مالک هروقت ببینه باهاتون حال نمیکنه، میگه فامیلم از ایران داره میاد و میخوام اینجا جاش بدم. پس باید کوچ کنین یه سوراخ دیگه.

جور دیگه زندگی اکونومی که بالای سطح زمین باشه، زندگی اشتراکیه (sharing) که بیشتر واسه مجردها و دانشجو جماعت صدق میکنه. اونم مسائل خودشو داره که مهمترینش از دست دادن حریم خصوصیه. باید بتونین با بقیه کنار بیاین.

مدل قانونی اش (همه ما یهویی تو کانادا سخت قانون مدار میشیم!) اینه که برین رنتال. رنتال آپارتمان هاییه که شما از یه شرکت اجاره میکنین و نه از یه آدم. بنابرین یه قرارداد ترکمن چای رو نخونده باید امضا کنین. چون دارن لطف میکنن و بهتون جا میدن. بیشترین خلاف ها و دزدی ها هم در همین رنتال ها اتفاق میفته. باید حتما همه چی تون رو بیمه کنین. اینکه تو پارکینگ شیشه ماشین تون رو بشکنن و لوازم تون رو ببرن یا وقتی رفتین ایران عروسیه داداشتون خونتون رو خالی کنن، خیلی عادیه.

مشکل دیگه رنتال ها مسئله بهداشته. اکثرا لاندری جدا ندارن و شما لباساتون رو تو ماشینی میشورین که هزار جور آدم دیگه هم استفادش کردن. مثل ایران نمیتونین یه ماشین لباسشویی بخرین و تو واحدتون نصب کنین. چون قبلا امضا دادین که هیچی تو خونه نصب نمی کنین. ضمنا به لطف همسایگی مدل مالتی کالچری همیشه دماغتون به بوهای خوش فراوانی هم محظوظ میشه. مخصوصا در راهروها.

معضل اصلی بعدی وجود همخونه های بی زبونه! اکثر رنتال ها به علت کهنگی و عدم رعایت ساکنین کلکسیونی از انواع و اقسام حشرات و جونورهای خارجی دارن! معمولا موش و سوسک عادیه. چون میان سم پاشی میکنن و رفقا موقتا گم و گور میشن. ولی مشکل وقتیه که مجبور شین با Bedbug یا همون ساس خودمون تو یه جا بخوابین. این جماعت تقریبا نابود نشدنی و بسیار هم جدی هستن!

واسه همین بهتره قبل از اقامت یه سر به سایت Bedbug Registry بزنین و ببینین آیا گزارشی راجع به اون ساختمون هست یا نه. اینم یه نمودار از پراکندگی ساس های عزیز در ساختمانهای شهر زیبای تورنتو! 2270 مورد گزارش ثبت شده تا حالا.

پراکندگی این خون آشام های مهربون در آمریکای شمالی هم خیلی جالبه. رکورد دار اونا هم شهر نیویورکه که خیلی هامون تو ایران با رویای زندگیش تو فیلمایی که میدیدیم روزمون شب میشد.

حالا چون سال نو شده چند نمونه از عکس های خوب کانادا رو هم میزارم که همه با هم یاد خاطرات شیرین قبل از مهاجرت بیفتیم. شاد باشید.

رئیس خود باشید

2011-11-30T17:20:00.000-08:00

کی گفته تو کانادا واسه صنف دکتر و پرستار کار نیست؟ هست، خوبشم هست. کافیه یه دونه ازین دوره ها برین. بعد میتونین "بیزنس خودتون" رو بزنین و دیگه نگران "امنیت شغلی" هم نباشین. یه spa شیک میزنید و یه اتاق ریاست به خودتون میدین و تمام مدارک ایرانتون و گواهینامه هایی که دارین رو هم قاب میکنین میکوبین به دیوار. کنارشم هزار جور معجون معجزه گر واسه رفع چاقی و اعتیاد و مشکلات جنسی و هزار کوفت و مرض دیگه به خلق الله عرضه میکنین. بیزنس یعنی این! والا!

شادم، شادِ شاد

2011-11-25T18:52:00.000-08:00

ناراحتین؟ خوشحال نیستین؟ خوب تقصیر خودتونه. باید میومدین کانادا. من و بفیه ملت اینجا شادِ شادیم. دلیلش هم واضحه، برای اینکه تو کانادا هستیم. همین چند روز پیش دوباره یکی از موسسات برجسته بین المللی طبق یک نظر سنجی معتبر جهانی اعلام کرد که ساکنین کانادا جزو شادترین ملل دنیا هستن (اینجا). همینکه ایشون اینو گفتن کافیه و بقیه دنیا هم اینو می پذیرن. تازه حسودیشون هم میشه. البته لازمه بدونیم که اکثرا این جور موسسه ها به صورت کاملا خودجوش و با هزینه شخصی این آمارها رو استخراج میکنن و اونایی که میگن اینا بازارگرمی برای گول زدن مهاجراست، یه مشت آدم ناراحت و مریضن.

ازین آدم های حسود حتی تو خود کانادا هم پیدا میشه. مثلا همین روزنامه ساز مخالف زن هافینگتون پست. ورداشته نوشته 25 درصد نیروی کار دنیا افسردن (اینجا). اینا اصلا مرض دارن. فقط منفی مینویسن. مثل بعضی ازین وبلاگ ها. در جواب باید گفت که اولا حساب کانادا سوای بقیه دنیا ست! غیر از اون، حالا ممکنه یه درصد هم اینجا افسرده باشن که خوب دلیل اصلیش افراط در شادمانیه و هیچ ربطی به استرس کاری و بهره وبدهی نداره. خوشبختانه مقامات کانادایی برای کنترل سطح شادی و نگه داشتنش در حد نرمال اخیرا فعالیت های خوبی در برنامه دارن که از اونا میشه به قطع سرویس های شهری و اجتماعی شادی آور اشاره کرد.

البته خوب همیشه تو هر اجتماعی آدم های پررو هم پیدا میشه. مثلا همینایی که تو وال استریت یا مشابهش تو تورنتو شبا تو پارک میخوابن و کار و زندگی ندارن و غرغرشون اینه که چرا یه درصد جامعه از بقیه شادترن. بابا ول کن دیگه، تو خودت شادی بسه دیگه. حالا چارتا آدم هم از تو شادتر باشن، اینکه عیبی نداره که. یکی نیست بهشون بگه حقت بود میرفتی ایران. اون وقت میدیدی چطور مردم همه اخمو و یبس و ناراحتن و شادی ندارن، حالت جا میومد. البته خوشبختانه پلیس داره جمعشون میکنه. اون هم به دلیل اشغال حریم های عمومی! بدیهیه که خوابوندن هر داد و بیدادی، سطح شادی رو تو جامعه بالا میبره. من اصلا حرفم اینه که وقتی ما اینجا اینقدر شادیم، دیگه نامردیه که غر بزنیم و اعتراض کنیم. راستش میدونین، کلا غر زدن مال کسی یه که نمیدونه باید شاد باشه!

بیزنس چطوره؟

2011-11-04T21:10:00.000-07:00

ماه گذشته برای یک سفر کاری دو هفته ای در آلمان بودم. خودمو با ترانسپورت عمومی خفه کردم. اتوبوس هایی که سر دقیقه میرسیدند و متروهایی که هیچوقت خراب نمی شدند. چیزی که تو کانادا در حد فاجعه است و البته عمدا. واسه یک آخر هفته فرصتی دست داد و برای ناهار به یک رستوران ایرانی در فرانکفورت رفتم. پس از صرف غذا و موقع رفتن از کنار پیشخوان یک مجله ایرانی برداشتم.( توضیح : منظور از مجله ایرانی در خارج از کشور هفته نامه یا ماهنامه های رنگی است که قسمت اعظم آن را اگهی های جامعه ایرانی مقیم آن کشور تشکیل میدهد). مجله توی کیفم ماند تا اینکه برگشتم کانادا . وقتی آن را کنار مجله ایرانی های کانادایی قرار دادم تفاوت های چشمگیری توجهم را جلب کرد. به جای خیل جماعت دلال ماشین و مسکن و بیمه و وام و مهاجرت پول بده اقامت بگیر که از که از سر تا پای مجله ایرانی های اینجا میریزه، تو مجله آلمان اگهی دکتر هست! اونم دکتر متخصص. همین نکته ساده تفاوت ساختاری مهمی را در مقایسه مهاجران ایرانی مقیم دو کشور نشان میدهد. عموما در آلمان ایرانی ها یا دارای تخصص هستند یا پناهنده و وابسته به پول مفتی که از دولت میگیرن. کار دلالی نه اینکه نیست، هست. ولی اولا سیستم مملکت رو تولید و صادرات میچرخه ونه فعالیت های مالی و دلالی. این همه دلال بازی وجود نداره. ثانیا این کارا به راحتی کانادا گیر مهاجر نمیاد. در عوض کلی آگهی وکیل (!) بود که یاد میدن چه جوری تقاضای پناهندگی کنیم و یا چطوری فرم درخواست کمک های دولتی رو پرکنیم! کلا ما ایرانی ها تخصص مون مهاجرته!

در ماه اکتبری که تمام شد شاخص استخدام در بخش صنعت کنادا، به پایین ترین مقدارش ظرف سی و پنج سال گذشته رسید. 54,000 نفر در این حوزه لی آف شدند. یعنی کلا این شغل ها از بین رفت و این جماعت باید روزیشون را از سوراخ دیگری بیرون بکشن. در عوض Tim Hortons لازانیا و کافه لاته را به منوی خود اضافه کرد و در حال گسترش بیزنس است. همه جا هم زده آدم استخدام میکینیم (با حداقل دستمزد). دیروز تو رادیو میگفت از هر 10 لیوان قهوه در کانادا، پول 8 تاش تو جیب تیم میره. این هم نصفه پر لیوان! مثبت بیندیشید.

تماشای مردم در پارک

2011-06-04T15:13:00.000-07:00

بعد اون سوز و سرمای گداکش، تابستون بالاخره اومد و همه به شدت (!) دارن از آفتاب و هوای گرم استفاده میکنن. اصلا فقط حال و هول! البته خوب مشخصه که کلا تو خارج همیشه همه در حال تفریح و خوشگذرانی هستن، مخصوصا تو تابستون. منم الان به همین جماعت ملحق شده ام و واسه همین فرصتی واسه نوشتن پست جدید ندارم. ولی حیفم اومد این نظرسنجی آماری روزنامه تورنتویی رو باهاتون share نکنم. برنارد شاو گفته هیچ عشقی صادقانه تر از عشق به غذا نیست. برم که بستنی امروز حراج شده!

گمشده گان کوچولو

2011-05-11T21:05:00.000-07:00

وقتی با کیسه های خاکستری رنگ از فروشگا های وال مارت خارج میشین، اگر قبل از درب خروج آخری یه نگاهی به اون بغل بیندازین یه تابلوی اعلانات میبینین که روش کلی عکس چسبوندن. عکس کودکان گمشده و بعضا آدمهای بزرگ.

در کانادا هم مثل همه جای دنیا حوادث و ناهنجاری های اجتماعی وجود داره که طبعا خیلی هاش با مواردی که ما تو ایران دیده یا شنیده ایم متفاوته. یکی از نگرانی های عمده والدین در این کشور و البته کلا در آمریکای شمالی خطرات اجتماعییه که بچه ها رو تهدید میکنه. من خودم به عینه میبینم که همکارای کانادایی و بیشتر اروپاییم حتی یک ساعت هم نمی زارن بچشون تنها بمونه و به هر زحمتی هست از دوست و فامیل و آشنا یه جوری یه مراقب موقتی براش دست و پا میکنن. خوب یه دلیلش اینه که ظاهرا اینجا آدم عوضی که بخواد بچه رو بدزده یا abuse کنه به مقدار کافی وجود داره. با هم یه نگاهی به آمار بیندازیم.

سال 2009 آمار میگه که بیش از پنجاه هزار مورد "گمشدن" به پلیس گزارش شده. (اینجا) البته وحشت نکنین! خیلی هاشون پیدا شدن. ولی خوب بعضی ها هم نشدن یا جسدشون پیدا شد که خیلی غم انگیزه. بر اساس آمار قریب به 60 درصد کودکان گمشده یا ربوده شده، دختران هستند (اینجا). پلیس مربوط به جرائم (RCMP) هم به سالی حدودا 100 پرونده رسیدگی میکنه یعنی هر چهار روز یه پرونده که خوب نسبتا سریع و حرفه ای به نظر میرسه. از همه جالبتر اینه که عمده موارد گزارش شده مربوط به بچه های فراریه. اینجا سالی بیش از بیست هزار نفر از خونه فرار میکنن.

بنیادهای زیادی هم در کانادا وجود دارن که کمک های مالی جمع میکنند تا هزینه جستجوی اطفال ناپدید شده رو تامین کنند. مجازات های خیلی شدیدی هم برای آزار و سوء استفاده از کودکان وضع شده. با این وجود تقریبا هر هفته یه خبر داغ میشه که فلان بچه فلان جا گم شده یا حالا پیدا شده.

پدر و مادرهای عزیز! اگر با تفکر "واسه آینده بچه ام" دارین پاتونو به کانادا میزارین، خوبه که این داستان ها رو هم بدونین. تا بعد.

عبور از صفر درجه

2011-04-20T16:01:00.000-07:00

اول اردیبهشته و من دارم از گرمای صفر درجه تورنتو لذت میبرم چون همکار کاناداییم پریروز گفت این دیگه برف آخر بود. نگرانیم بیشتر از گرم شدن کره زمینه. اصلا هم ناراحت نیستم که دو هفته است آخر هفته ها برف و بارون و رگبار میاد. خوب بجای پیاده روی و هواخوری میرم خرید. خوشحالم که دلیله مهاجرتم آب و هوای کانادا نبوده، چون اون وقت یخورده بد میشد. میبینین، کانادا اینجوری آدمو عوض میکنه. دیگه غر که نمیزنم هیچی، تازه راضی هم هستم! هرکی هم ازم میپرسه : "?How are you doing " میگم Excellent !

دوشنبه آبی

2011-01-23T09:38:00.000-08:00

دوشنبه ای که گذشت براساس تحقیقات روانشناسان مایوس کننده ترین روز سال بود (اینجا). چون با سپری شدن دو هفته از تعطیلات سال نو دیگه مستی از کله همه پریده و با سرازیر سدن سیل صورتحساب های مختلف تازه طرف دوزایش میفته که چقدر تو کریسمس پول به باد داده و حالا کی میخواد اینا رو پس بده. هوا هم که به شدت سرد و خاکستریه و خلاصه بیشترین نرخ افسردگی مال این روز از ساله!

حالا با توجه به آغاز سال جدید میلادی در کانادا و در ادامه طرح هدفمند کردن هزینه ها در کانادا من هم خلاصه ای از آنچه در سال قبل گذشت رو جهت شفاف سازی (!) بیشتر به استحضار خوانندگان محترم میرسانم:

- افزایش 12 درصدی قیمت پایه برق + 8 درصد افزایش مالیاتی جدید (HST) (اینجا)

- افزایش 2.95 درصدی قیمت پایه آب + 8 درصد افزایش مالیاتی جدید (HST) (اینجا)

- افزایش ؟ قیمت پایه گاز+ 8 درصد افزایش مالیاتی جدید (HST)

- افزایش متوسط 9 درصدی هزینه های بیمه دارویی – درمانی مکمل

- افزایش 8 درصدی قیمت بنزین با افزایش مالیاتی جدید (HST)

- افزایش هزینه شارژ آپارتمانی متوسط 7-12 درصد

در مقابل تمام اینها فقط حداقل حقوق از ساعتی 9.5 دلار به 10.25 افزایش یافت. (اینجا)

همه اینها در مملکتی اتفاق میفته که نرخ تورم 2.5 درصده (اینجا) و بهره های بانکی هم همین حول و حوش هستند. حقوق کسی هم این وسط اتوماتیک اضافه نمیشه، مگه اینکه یا کارشو عوض کنه یا اون سازمانی که کار میکنه قوانین اختصاصی خودشو داشته باشه. خبر خوش هم اینکه قراره در سال 2011 مالیات بر درآمد هم بره بالا تا Tax Payer های عزیز حالشو ببرن (اینجا). اینم بگم که شهردار جدید تورنتو قول داده که امسال نرخ بلیط مترو اتوبوس (که هر روز صبح تو rush hour خرابه!) رو امسال اضافه نکنه، به جاش احتمالا هزینه جمع و دفع زباله بالا خواهد رفت (اینجا). ضمنا خوانندگان ایرانی بد نیست بدونن اینجا در رسانه ها از لغاتی مانند "شهروند" یا "مردم" تقریبا استفاده نمیشه و مقامات دولتی و خبری از عبارت "مالیات دهنده" یا Tax Payer استفاده میکنند که خوب خیلی هم واقعی تره. سال پردرآمدی براتون آرزو میکنم.

مارمولک هم حراج شد

2010-12-30T16:33:00.001-08:00

اين روزها اینجا حراج آخر سال است و خریداران مقیم کانادا سخت مشغول شاد کردن دل صاحبان بنگاه های بزرگ اقتصادی هستند. صف های طویل ورود و پرداخت صندوق که در اکثر مراکر خرید دیده میشود، به خوبی گویای این نکته است. یکی از مهمترین مشکل ها هم پیداکردن جای پارک است. البته انصافا میتونین خرید خوبی داشته باشین، اگر از قبل روی مورد خاصی زوم کرده باشین و قبل از Door Crasher ها دستتون به جنس مورد علاقه تون برسه!

توضیح: جماعتی که دور نرده وایسادن، منتظر ورود به یک فروشگاه لباس هستن ("روز خرید" یا Boxing Day)

هرچیزی هم که فکر کنین اینجا حراج میشه.از کفش و لباس و هزارجور لوازم منزل گرفته تا برف پاککن و شیشه شور ماشین. یکی از موارد بی نظیری که حیفم اومد با شما درمیون نذارم، حراج انواع و اقسام حیوانات خانگی و غیرخانگی(!) بود که واقعا جای تحسین داره از این جماعت مارکتینگ!( تصویر زیر کاملا گویاست)

دخل و خرج یک آقا مهندس (یا خانوم!) - ادامه

2010-12-08T17:47:00.000-08:00

یکی از خوانندگان عزیز کامنت بسیار جالبی روی پست قبلی گذاشته بود که ارائه پاسخی شایسته را اجتناب ناپذیر میکرد. ضمن تایید حرف های هموطن مشهدی مان، ذکراین چند نکته ضروری به نظر میرسد:

1. تو تهرون اگه مهندسمون زرنگ باشه 2-3 تا کار همزمان داره که مخارجو میرسونه. من شخصا (و خیلی دوستان دیگر) با یه کار نیمه وقت اضافه 2 تا رو راحت داشتیم. یه درآمد اینجا هم مثل ایران به زور فقط هزینه های جاری رو پوشش میده. خلاصه یعنی که اینجا هم تقریبا همان داستان است، ولی با این تفاوت که داشتن کار دوم تقریبا غیر ممکن است. (تمام جونتون رو همون اولی میگیره!)

2. اینجا وارد شدن به حرفه های مهندسی در بدو ورود بسیار دشوار و طبق آمار خودشون از هر 10 مهندس مهاجر یکی بلیطش برنده میشود (از کل جماعت مهاجر، که حالا نسبت ایرانی ها رو بسنجین میره تو مایه های یک از 50 و بالاتر). البته این مسئله به شکلی موذیانه ای عمدی است و ریشه اش به فرهنگ حقوقی آمریکای شمالی باز میگردد. مهندس بودن تعریف حقوقی خاصی دارد که تقریا هیچ مهاجری در ابتدا شامل آن نمی شود. بقیه بالاجبار سراغ کارهای دیگر میروند و یا تحصیل که در هر صورت چند سال وقت وانرژی به هدر میرود. به نوعی از صفر شروع میکنند.

3. مهندس بودن اهن و تلپی که تو ایران هست رو نداره و اینجا معادل همون تکنیسین خودمون بهش نگاه میکنند. کارگر فنی ماهر تحصیلکرده. یعنی مهندس بودن شان بالاتر و مزیت اجتماعی به همراه ندارد. معمولا هم نمی شه از مهندسی به مدیریت رسید. در صورتی که تو ایران 80 درصد مدیران مهندسن. (منظورم مدیریت های متنوع است، وگرنه مدیر مهندسی هم داریم خب). کلا ساختار بازار کار اینجا بر مبنای عمدتا مشاغل غیرمهندسی است و درآمد های چرب و نرم هم در همان کارها. یک مهندس مهاجر خیلی موفق اینجا حداکثر درآمد سالیانه 120 -100 هزار دلاری دارد که تازه نصفشو هم مالیات میکنه میبره. اونم شاید 10 درصدشون و بعد از حداقل 5-4 سال تلاش فراوان.

4. درآمد یک مهندس با توجه به میزان فشار کاری، بار مسئولیت و استرسی که به او وارد میشود به وجه قابل مقایسه با مشاغل رایج اینجا (واسطه گری های مالی و حقوقی) نیست. بعضا حتی عطای آن را به لقایش بخشیده و سراغ همان تیپ کارها میروند.

5. و حرف آخر اینکه مصایب و سختی های زندگی ایران، به هیچ وجه مشکلات زندگی در کشوری مثل کانادا را توجیه نمی کند.

دخل و خرج یک آقا مهندس (یا خانوم!)

2010-12-06T19:46:00.000-08:00

من فرض رو بر این میگیرم که شما یه نفر مهندس با 5-6 سال سابقه کار به در کانادا بخور هستی و در کمال خوش اقبالی در همان چند ماه اول یه کار مرتبط یا نیمه مرتبط پیدا کردی. حالا بیلان مالی زندگی شما با تقریب بالایی به صورت زیر خواهد بود (حداقل در چند سال اول):

متوسط درآمد : ساعتی 24 دلار یا سالی 50000 دلار کانادایی (با احتساب هفته ای 40 ساعت)

کسر میشود مالیات بردرآمد، بیمه بیکاری و سایر کسورات (حدود 36%)

میمونه 32000 دلار

کسر میشود هزینه اجاره آپارتمان یخوابه 40-50 متری ماهی 1500 دلار (با سایرمخارجش: برق و گرمایش و ...)

میمونه 14000 دلار

کسر میشود هزینه ماشین دست دوم نقد خریده. اینجا بدون ماشین نمی تونین سرکار مهندسی برین، چون دوره یا جاش پرته. (شامل بیمه، بنزین و تعمیرات ماهی متوسط 500 دلار)

میمونه 8000 دلار

کسر میشود هزینه تلفن و اینترنت و تلویزیون (ماهی متوسط 120 دلار)

میمونه 6500 دلار

کسر میشود هزینه خورد و خوراک روزانه یه نفر آدم متوسط ماهی 150 دلار

میمونه 4700 دلار یا به عبارتی ماهی حدودا 400 دلار

با این پول باید سایر موارد از قبیل پوشاک، تفریحات سالم و ناسالم، رستوران، مواد مصرفی و بهداشتی، دوا درمون (درمونش شاید مجانی باشه، ولی دوا و دندونش که نیست!!) و سایر هزینه های پیش بینی نشده را بپردازید. حال پیدا کنید وکیل مهاجرت را.

نتیجه ریاضی: برای پس اندار باید کماندویی زندگی کرد. وگرنه ته اش چیزی نمی مونه. از همه چی باید زد.

نتیجه مفهومی: باید با جیب پر پول اومد کانادا.

نتیجه ایرانی: باید برم ایران یه زن (یا شوهر) پولدار بگیرم، اونو بیارم اینجا.

نتیجه حرصی: اگه بده چرا برنمی گردی؟!

همه این مال وقتیه که کار پیدا کنین و ازون مهمتر، بتونین نگهش دارین. وگرنه مثل این هموطن عزیز اسمتون میره تو روزنامه صبح تورنتو ( 24H, 6 Dec 2010 صفحه 18) که با 20 سال سابقه کار مفید، 18 ماهه که نتونسته کار مورد نظرش رو پیدا کنه و خوب طبیعیه که این آدمو داغون میکنه.

در محضر استاد

2010-11-27T12:28:00.001-08:00

یکی از پالیسی های بسیار زیرکانه ای در سیستم خرده فروشی کانادایی-آمریکایی اعمال می شود، مدل عدم وجود قیمت مشخص برای کالاهاست. ذکر این مقدمه ضروری است که ما در ایران عادت کرده ایم که هر کالایی حداقل برای دوره های یک تا چند ساله قیمت ثابتی داشته باشد. مثلا می دانیم که پنیر روزانه نیم کیلویی فلان تومان است، بنابراین اگر 100 تومن گرون شد فریاد وامصیبتا سر می دهیم و بر گران فروشان لعنت می فرستیم. اما اینجا سیستم زمین تا آسمون فرق می کند. از بنزین گرفته تا کاهو سالادی و شیر کم چرب و صندلی هواپیما، قیمت ها روز به روز در نوسان است. در بدو ورود برام عجیب بود که چرا یه ماست تو این فروشگاه 3 دلاره، همون تو اون یکی 4 دلار و توی Convenience Store (همون بقالی یا "سوپر" (!) خودمون) 5 دلاره و تازه جالبتر اینه که هر هفته این داستان عوض میشه و هر هفته یه کدوم از فروشگاه ها ماست رو حراج (!) می کنند تا خریدار محترم بتونه با خوشحالی برای صرفه جویی هم که شده خودشو به فروشگاه برسونه، به شلف ماست و لبن حمله کنه و حالا به جای یکی دوتا بخره! بعد از مدتی فهمیدم که چرا بعضی وقتا شلف یه کالایی تو فروشگاه ها خالیه! چون قیمت قبلیش رو آوردن پایین و خریداران فرصت طلب امان نداده اند!!

از دیدگاه Marketing در قالب خریدار شخص احساس خوبی دارد که تواسنته کالایی را 25، 30 یا 50 درصد ارزانتر ابتیاع کند، فروشنده هم که به هدف اصلی که همان فروش بیشتر کالا بوده رسیده است.اما نکته پنهان این مسئله آنجاست که خریدار هیچگاه قیمت ثابتی برای یک کالا در ذهن نخواهد داشت و همیشه از یک کالای پرمصرف A±x قیمتی است که وی در تصورش دارد که این x میتواند گاهی تا 50 درصد هم برسد. بنابراین چنانچه تولید کننده قیمت را بالا ببرد، فروشنده با بازی کردن با مارجینی که برای خریدار درست کرده، مانع از اطلاع خریدار از افزایش قیمت می شود. اینجا برخلاف ایران قیمت مصرف کننده روی هیچ کالایی درج نمی شود (تو پرانتزداشته باشین که ضمنا خیلی از کالاهای خوراکی تاریخ تولید و انقضا هم ندارند!)

کلک ظریف دیگری که روی فروش FMCG ها (Consumer Goods Fast Moving : کالاهای پرمصرف، مانند آنچه در سوپر مارکت ها میبینیم) میزنند، کم کردن پله پله حجم یا وزن کالاست. مثلا یادمه که آب پرتقال مارک مشخصی ابتدا در اندازه دولیتری، سپس 1.89 لیتری (یه چیزی که اصلا معلوم نیست از کجا اومده!) و اخیرا در ظروف 1.75 لیتری عرضه میشود. یعنی قیمت رو همون حول و حوش با سیستم قبلی نگه میدارن، در صورتی که آسته آسته و بی سروصدا حجم رو کاهش میدن که معنی واقعیش همون افزایش قیمته. یه نمونه شو میتونین اینجا ببینین. حالا بعد یه مدت (که مشتری ها خوب به اندازه فعلی و قیمتش عادت کردن) میان و از همون کالا در یه سایز بزرگتر ( معمولا همون سایز روز اول) با رنگ و لعاب و آب و رنگ ارائه میدن با قیمت بالاتر. ایندفعه مثلا اسمش رو هم میزارن چه میدونم "ویژه" یا هر کوفت دیگه ای و این دفعه قیمت رو خوب بالا میبرن چون یه محصول جدیده. مشتری ساده دل هم که معمولا متوجه نمی شود که چطوری سرش کلاه رفته!

اینها فقط گوشه ای از ترفندها و برنامه هایی است که اینور دنیا برای سودآوری و فروش بیشتر روی مردم پیاده میشود. البته خوب آمریکای شمالی اقتصادی Consumer Market یا مصرف کننده محور است و طبیعتا این روشها در اوج خلاقیت و نوآوری هستند. ما، حالا حالاها باید در محضر این اساتید تلمذ کنیم!

Some conditions apply

2010-11-22T20:25:00.000-08:00

در رسانه های کانادایی روزی نیست که خبری منفی از کشورمان پخش نشود. اگر کمی دقت کنید به وضوح مشخص است که به شکل سازماندهی شده و بسیار حرفه ای در حال سیاه نمایی و ترسیم ایران به شکل کشوری بدبخت، فقیر و غیرقابل تحمل هستند.

دهم نوامبر بود که داشتم تو راه رادیو گوش میکردم. گوینده کانادایی داشت با خوشحالی زایدالوصفی از شکست ایران در کسب کرسی زنان بخش آسیای UN داد سخن میداد. واسه اونایی که نمی دونند، ماجرا از این قرار بوده که برای کسب ده کرسی آسیا در این کمیته در کل ده کشور از آسیا (منجمله ایران و عربستان) نامزد شده بودند که خوب طبیعی بود که همشون انتخاب بشن! حالا کشورهای مدعی حقوق بشر(!) شب آخری میرن و یکی از این کشورهای پشت نقشه (تیمور شرقی) رو شال و کلاه میکنن و اونم نامزد میشه و تعداد رقبا به یازده کشور میرسه. بعد هم میرن اون پشت و لابی میکنن و خلاصه آخرش همه قبول میشن جز ایران! داستان آنقدر مضحک و مسخره است که مجالی برای نقد باقی نمی گذارد. عربستان نماینده واسه حقوق زنان داره!!

حالا البته من کارشناس حقوق نیستم . این وسط برام صحبت های یکی از سفیرهای سابق کانادا (نمی دونم مال کدوم کشور بود) که گوینده رادیو داشت باهاش راجع به این ماجرا گفتگو میکرد جای تامل داشت. خلاصه مکا لمه آنها به شرح زیر است:

گوینده: چطور شد که ایران نتوانست رای بیاورد؟

سفیر: ما به همراه نماینده آمریکا و سایر کشورهای همفکر تلاش فراوانی کردیم که ایران انتخاب نشود.

گوینده: این شورا بیشتر مربوط به مسایل زنان کشورهای همان منطقه (آسیا) است. آیا فکر نمی کنید این کار دخالت در امور سایر کشورهاست؟

سفیر: خوب البته این سیاست است و من آن را تایید نمی کنم. ولی مهم این است که ایران انتخاب نشد.

گوینده: فکر نمی کنید عربستان که در آن زنان حق کار و رانندگی ندارند چرا باید در این شورا نماینده داشته باشد؟

سفیر: البته عربستان در چند سال اخیر اصلاحات خوبی در برنامه داشته و دارد و می تواند مسایل را به تدریج حل کند و به استانداردهای لازم نزدیک شود (!؟)

احتمالا خبر چاپ کتاب خاطرات بوش، رئیس جمهور سابق آمریکا را دیده یا شنیده اید. وی پس از رونمایی از این کتاب (که برای حق فروش آن 7 میلیون دلار دریافت کرد) مصاحبه ای جنجالی داشت که در آن سوالاتی عمدتا راجع به جنگ عراق از او پرسیدند. نکته ای که برای من خیلی قابل توجه بود در مورد Water Boarding بود. Water Boarding شکنجه وحشتناکی است که در زندان ابوغریب روی عراقی های بدبخت اجرا میشد. در این شکنجه در حالیکه که چشم زندانی بسته است به حالت خاصی آب روی او ریخته میشود، به طوری که به وی احساس خفگی ناشی از غرق شدن دست میدهد. تصور کنید چه فشار روانی شدیدی به زندانی دست میده. نکته مهم آن قسمت مصاحبه مربوط به این شکنجه به شرح زیر است:

خبرنگار: آقای بوش، چرا لایحه القا حس خفگی را تصویب کردید؟

بوش: به من گفتند که این عمل شکنجه محسوب نمی شود. من این کار را برای حفظ امنیت کشور آمریکا و مردم مان انجام دادم. (!)

گوبلز گفته است دروغ هرچه بزرگتر باشد، مردم بهتر باور میکنند. فقط دلم به حال اون هموطنانی میسوزه که موقع جنگ عراق، منتظر بودن آمریکا بیاد اونا رو هم نجات بده! آمریکا همون مدعی حقوق بشر، حقوق زنان، حقوق حیوانات و ... است که یکی از فجیع ترین شکنجه های ضد انسانی مهر و امضای سنا و رئیس جمهورش را دارد.

چرا لازمه همه بیاییم کانادا

2010-10-29T22:57:00.000-07:00

هرچی زمان میگذره بیشتر دلم میخواد که کاش میشد همه ما ایرونیا یه 3-4 سالی بیاییم کانادا یا هر کشور مهاجرپذیر دیگری زندگی کنیم و بعد برگردیم ایرون. این جوری چقدر از مشکلات فرهنگی و غیرفرهنگی اون مملکت برطرف میشد. چقدر درگیریهای ذهنی و تفکرات ازبیخ و بن نادرستمون جاشو به معیارهای منطقی و قابل قبول میداد. واسه اینکه واضحتر حرفمو بزنم، بهتره چندتا مثال بیارم.

- یه دفعه یادمه تو نمایشگاه پلیس تو تهرون، داشتم این غرفه پلیس بزرگراه رو تماشا میکردم که عکس ماشینایی که بالای 200 کیلومتر/ساعت تو بزرگراه های شهر رانندگی میکردن رو انداخته بودن. یه پسره داشت عکسی رو به دوستش نشون میداد و با افتخار میگفت که آره این ماشین فلانیه. کلی هم حال میکرد که همچین رفیقی داره! همون آدم جرات میکنه اینجا همچین کاری بکنه؟ اگرم نفهمید و کرد چنان نقره داغش میکنن که 7 سالی جاش خوب نمیشه. سر تاریخ تمدید بیمه ماشینش نامه میاد که ما دیگه شما رو بیمه نمی کنیم، چون شما راننده خطرناکی تشخیص داده شدین! اگرم یکی قبولش کنه 3-4 برابر نرخ معمول شارژش میکنه. کافیه یه نمه آب شنگولی همه زده باشه که آقا پلیسه همونجا با زانو میاد رو کمرش و دستبند به دست روانه دادگاهش میکنه سابقه جنایی هم براش درج میشه. اینو خیلی ها اینجا دیدن. فقط نمیدونم چرا اکثر برخی هموطنای عزیز اینجور موقع ها نمیگن ایران مملکت بی قانونیه! یا آزادی نداره. ظاهرا طرف اونجا آزادتره بود که قانون رو به میل خودش تفسیر کنه! قبول خواهید کرد که برای جماعت قانون گریز ایرون یکی از آزادترین کشورهاست.

- دو هفته عید تعطیلیم و یه ماه هم که مرخصی داریم و ماه رمضون و اسفند هم که تق و لقه. واسه همشون که بهمون حقوق میدادن هیچ، یه ماه هم به زور عیدی و پاداش میگرفتیم. نق هم میزدیم که این کمه و باید بیشتر میدادن. واسه کاری که نکرده بودیم. تازه حق ماموریت 2.5 برابر و حق ایاب ذهاب و ماموریت سفرخارج و کارانه و حق تولید و هزار جور مساعده دیگه هم هست. همون آدم وقتی میاد اینجا، خیلی زود قبول میکنه که شنبه بره مسافرت و یکشنیه هفته بعد برگرده و هیچ پول اضافه ای هم نگیره. سالی هم دو تا 5 روز بیشتر مرخصی نداره و حقوقش هم قرار نیست هر سال اتوماتیک 15% اضافه بشه. تازه چوب Lay-off هم بالای سر همه هست. راستی عیدی به انگلیسی چی میشه ؟

- دلم میخواست هفته پیش یه دوربین همرام بود و از منظره جالبی که تو یکی از فروشگاههای زنجیره ای اینجا دیدم عکس میگرفتم: مردم واسه 5 دلار تخفیف در خرید لامپ کم مصرف صف کشیده بودن. آره، لامپ کم مصرف. همون که تو ایرون چند ساله با کلی سوبسید به ملت التماس میکنن که بخرن و هیشکی تحویل نمیگیره. اما حالا که قیمت برق یه خورده رفت بالا و شد کیلوواتی 40 تومن (تا حالا که خداییش واقعا مفت بود. من خودم تو راه اندازی 4-5 نیروگاه تو ایرون بودم و میدونم تولید برق چه سرمایه گزاری سنگینی لازم داره) همه دادشون دراومده. نمیدونم چرا همون آدم میاد اینجا و کیلوواتی 110 تومن پرداخت میکنه یه آخ هم نمیگه؟! خوب بابا دوره سوبسید (مفتخوری محترمانه) همه جای دنیا تموم شده. حالا هم نوبت ایرونه که تازه هنوز رو سوبسیده!

ها؟ چی ؟ ما نفت داریم؟ ثروت ملی؟ آها. اتفاقا خوب شد گفتین. فکر کردین کانادا نفت نداره؟ داره، خوبشم داره. اینجا ازین مرام و معرفت و مال هممونه و سفره و اینا نداریم. شرکت های گنده نفتی میان، یه حق رویالتی (بهره مالکانه) به دولت میدن و نفت میشه مال اونا. همون جوری که صد سال پیش بریتانیای کبیر نفت ما رو میبرد. به قول یکی از دوستان مگه کسی تو ایرون میگه که سنگ معدن ثروت ملی یه، خوب نفت هم یه جور معدنه دیگه. خوب پس این دولت صاحب مرده اینجا از کجا پول میاره مملکت رو اداره کنه؟ ها، نکته همین جاست : مالیات و مالیات و باز هم مالیات. اینجا بخوای نخوای نصف درآمدت میره تو جیب دولت. خیلی که زرنگ باشی یه خورده اش رو پس میگیری. بگذریم که اداره مالیات اینجا یه چیزیه تو مایه آگاهی خودمون که جیک و پوک همه چی رو درمیارن و ضمنا فرار از مالیات از هم سنگینترین جرایم به شمار میره. حالا خداوکیلی، مگه ماها تو ایرون مالیات میدیم؟ یادمه که اصلا اسم مالیات میامد خون مردم به جوش میامد که ما واسه چی باید مالیات بدیم. کلا با مفهوم قضیه مشکل داریم. بازاری های عزیز هم که قربونشون برم الهی، اسم مالیات که اومد اعتصاب کردن و کرکره رو کشیدن پایین. همون آقای طلافروشی که نصف یه کارمند دولت هم مالیات نمیده میاد اینجا و ده برابرشو به دولت فخیمه کانادا میده و به روی مبارک هم نمیاره. تازه پز هم میده که اینجا دولت مالیات رو واسه مردم خرج میکنه و اصلا صداشو در نمیاره که هزینه سرسام آور نظامیان کانادایی در عراق و افغانستان از همین پول مالیات تامین میشه. این همونه که اونجا میشینه فحش میده که حق مارو میدن به هوگو و نصرالله. نمیدونم چرا اینجا زبونشون میگیره.

- یکی دیگه از درآمدهای دولت اینجا انحصاری کردن برخی بیزنس هاست. مثل صنعت مسافربری. اگه دقت کرده باشین اکثر پروازهای اروپا به کانادا با ایرکانادا انجام میشه و اینا به این راحتی اجازه نمیدن که یه ایرلاین دیگه تو این مسیرها کار کنه. درست عین این خطی های مسافرکش خودمون! چرا؟ چون قیمت و صد کوفت وزهرمار دیگه رو کنترل کنن و دست خودشون نگه دارن. یعنی در عمل رقابتی آنچنانی وجود نداره. همین هفته پیش بود که امارات تردد هوایی یه پایگاه هواییه کانادا تو دوبی رو مسدود کرد. به دلیل اینکه دولت کانادا، (جالبه ها "دولت کانادا") نمیزاره که پرواز مستقیم از دوبی به کالگری برقرار بشه. خوب البته جواب های (اگه آدم زورش برسه) هوی است.

خلاصش کنم، من خودمو میگم و خیلی های دیگه هم هم تصدیق میکنن: تو ایرون به هر دلیلی (که اصلا مهم نیست) ما با ذهنیت های غلط زندگی میکنیم و خیلی وقتا بیخودی غر میزنیم و ارزش خیلی چیزایی که داریم رو نمی فهمیم (به قول این خارجی ها Take it for granted میدونیمشون). اینجا که میاییم، تازه چشامون باز میشه و با حقایق روبرو میشیم. واقعیت هایی که گاهی خیلی دردناکه. ولی اگه از من میپرسین، میگم که به امتحانش میرزه.

سنگ زیرین آسیا

2010-10-21T20:22:00.000-07:00

اخیرا که با برخی دوستان در ایران تماس داشتم و از حال و اوضاع پروژه های فنی و مهندسی جویا شدم، شنیدم که علیرغم تمامی اخبار منفی و بایاس شده های که از ایران به گوش می رسد، در برخی زمینه ها به علت فشار تحریم و ترک شرکت های خارجی، به شرکت های مهندسی ایرانی میدان بیشتری داده شده و کارهای بزرگتر و مهمتری به آنها سپرده شده است. خوب این باعث خوشحالی است، چون خوب میدانم که مهندسان آنجا مشکلاتی دارند که اینجا اصلا وجود ندارد. ولی همچنان ادامه میدهند وهمینکه رو به جلو است خوب است. مسئله ای که دنیای غرب نمی خواهد و هدف اصلی تحریم های زورگویانه و تمام این خیمه شب بازی ها هم همین است: جلوگیری از پیشرفت صنعتی ایران.

با ارزشترین تجربه ها همیشه در سخت ترین روزها به دست می آید. گاهی تهدید یک فرصت است.

Out of Canada auto-reply

2010-09-25T07:20:00.000-07:00

ضمن عرض سلام به کلیه خوانندگان عزیز و تشکر از اینکه به این صفحه سر می زنید. به دلیل مسافرت کاری سه هفته ای در اروپا هستم که اتفاقا فرصت خوبی شد برای ارزیابی سبک زندگی اینجا بعد از تجربه سیستم کانادایی و به زودی برمیگردم با کوله باری از داستان های جدید. شاد باشید و سلامت.

You are what you eat

2010-08-28T17:26:00.000-07:00

یکی از دوستان پیشنهاد کرد که راجع به سلامت، بهداشت و تغذیه در کانادا هم مطلبی بنویسم. تو ذهن خیلی ها (مخصوصا تو ایرون) اینجوری ترسیم شده که سطح سلامت جسمی در کانادا و آمریکاخیلی بالاست. شاید یه دلیلش اینه که ما ایرونی ها همیشه فکر میکنیم مرغ همسایه غازه. حالا من فقط به چند مورد که خودم شنیدم و برخورد کرده ام اشاره می کنم.

فشار خون بالا: کارشناسان سلامت در کانادا هشدار داده اند که افزایش نرخ گسترش فشار خون به ویژه در نسل جوان رو به سوی یک بحران دارد. (اینجا) فقط به این آمارهای تکان دهنده کمی دقت کنید. بر اساس تحقیقات انجام شده، در طی سالهای 1994 تا 2005 بیماری فشار خون در گروه سنی 35 تا 49 سال (که بخش اصلی نیروی مولد یک جامعه محسوب میشود) 127 درصد رشد داشته! یعنی از دوبرار هم بیشتر. در همین دوره و برای همین گروه سنی دیابت 64 درصد و چاقی 20 درصد افزایش پیدا کرده است. دلیل اصلی افزایش فشار خون، تغذیه ناسالم و پس از آن استرس است. همان آرامش وعده داده شده!

بلوغ زودرس در دختران: بر اساس نتایج تحقیقاتی که اخیرا برای آمریکای شمالی اعلام شده (اینجا) (اینم گوش بدین)، بسته به نژاد (سفید، سیاه و هیسپانیک) بین 10 تا 23 درصد دختران در 7 سالگی و 18 تا 43 دختران در 8 سالگی نشانه های بلوغ را نشان می دهند. بلوغ زودرس مشکلات فروانی منجمله عدم برخوردای از بلوغ ذهنی کافی در هنگام بلوغ فیزیکی، ترس و وحشت در دختر و والدین و همینطور نگرانی از جلب توجه در جنس مخالف را برای دختران به همراه دارد. همچنین بلوغ زودرس به علت تغییرات هورمونی، تاثیر به سزایی در کوتاه ماندن قد به همراه خواهد داشت. هنوز دلیل مشخصی برای این عارضه ذکر نشده، ولی مححقان عواملی نظیر نوع تغذیه و مصرف سایر مواد بهداشتی را قابل بررسی ذکر می کنند.

آلودگی به BPA : هفته گذشته خبری در رسانه های کانادایی منتشر شد که واقها نگران کننده بود : بدن بیش از 90 درصد کانادایی ها حاوی مقادیر قابل توجهی از A bisphenol یا BPA است. در گزارشی (اینجا) که از بررسی مواد سمی موجود در خون و ادرار گروه آماری 6 تا 79 سال منتشر شده است، مقدار زیادی از این ترکیب شیمییایی دیده شده است. BPA ماده ای است که در ساخت اسباب بازی های پلاستیکی، ظروف پلاستیکی و بسته بندی غذایی (مخصوصا بطری های آب معدنی و نوشابه) و همچنین لایه پلاستیکی محافظ در لیوان های کاغذی و قوطی های نوشابه به کار میرود. عارضه اصلی این ماده شیمیایی، ایجاد اختلالات هورمونی است. البته صنایع شیمیایی زیر فشار وزارت بهداشت کانادا، در حال اصلاح محصولاتی هستند که کاربرد غذایی دارد و اخیرا عبارت BPA Free روی ظروف پلاستیکی جدید دیده می شود. بنابراین موقع خرید بهتر است دقت کنید و نوع کم خطر را انتخاب نمایید.

مصرف بالای نمک : اولین باری که اینجا چیپس خوردم، کاملا احساس کردم که خیلی شورتر از چیپس های خودمان است. این برای همه مواد خوراکی دیگر هم قابل تعمیم است. البته بعد از مدتی ذائقه عادت می کند و خوب، این زیاد جالب نیست. کانادایی ها به گفته کارشناسان خودشان از بالاترین مصرف کنندگان نمک در دنیا هستند (اینجا) و وزارت بهداشت کانادا نیز از امسال برنامه هایی برای اعمال کنترل برکاهش سطخ نمک در تولیدات غذایی را در دستور کار قرار داده است. جالب است که همین کورن فلکس Kellogg اگر تولید کانادا باشد در هر 100 گرم حاوی 681 mg سدیم است، در حالیکه همین محصول در انگلیس با 159 mg سدیم به دست مصرف کننده میرسد. یعنی اینجا 4 برابر بیشتر نمک دارد!

در یک جمع بندی میتوان گفت به لحاظ دخالت بالای صنعت در ارزانتر و سنتزی کردن فرآورده های غذایی و کشاورزی، مواد خوراکی و آشامیدنی علیرغم تنوع از سطح سلامت مطلوبی برخوردار نیستند و چنانچه شخص مایل به مصرف مواد سالمتر باشد، باید هزینه های قابل توجهی برای خرید فرآورده های "ارگانیک" بپردازد. پیشرفت گاهی هم بلای جان است.

بریم غرب یا بریم شرق؟

2010-08-07T08:44:00.000-07:00

March 2010 : زیمنس مجتمع توربین سازی خود در Hamilton انتاریو را تعطیل می کند. بیش از 500 نفر بیکار خواهند شد. (اینجا)

July 2010: کارخانه گیربکس سازی GM در Windsor انتاریو بسته میشود. حدود 500 نفر شغل خود را از دست می دهند.(اینجا)

August 2010 : مرکز آمار کانادا اعلام کرد علیرغم خوش بینی ها نسبت به خروج از recession ، تنها در ماه جولای 139000 شغل ثابت از بین رفته و به جای آن تنها 127000 شغل نیمه-وقت ایجاد شده است. (اینجا)

تقریبا هفته ای نیست که خبری از این دست در رسانه های کانادایی منتشر نشود. ساختار اقتصاد پویای (!) اینجا به سرعت در حال تغییر است و کارهای تولیدی و مهندسی جایشان را به سرویس، خرده فروشی (Retail)، خدمات، امور بانکی و مالی و از همه مهمتر دلالی میدهند. به همین دلیل است که میبینیند در لیست مشاغل مورد نیاز برای مهاجرین به جای دکتر و مهندس، قصاب و لوله کش می خواهند.

اما سرنوشت تولید چه میشود؟ خوب مشخص است. Outsource میشود به جایی که کارگر ارزانتر باشد. چین، مکزیک یا هرجای دیگر. از طرف دیگر با نزدیک شدن نرخ برابری دلار کانادا با آمریکا ( که زمانی در حد 50% بود) مزیت ارزش صادراتی محصولات تولیدی کانادا به آمریکا (که مقصد اصلی به جرات 80% تولیدات کانادا محسوب میشود) کم کم رنگ میبازد و خریدار آمریکایی به بازارهای ارزانتر رجوع میکند.

و اما چین، چین که در حال حاضر دومین قطب اقتصادی دنیا به شمار میرود، به نقطه عطف جالبی نزدیک میشود. در ماه May گذشته دولتمردان چینی تهیه لایحه مهاجرت به چین را در دستور کار قرار دادند. (اینجا) هم اکنون بیش از 150000 خارجی فقط در شانگهای زندگی می کنند. شهری که تعداد آسمان خراش هایش از نیویورک پیشی گرفته است. مقامات چینی می گویند چین باید خودش را برای تبدیل شدن از یک کشور مهاجر فرست به یک کشور مهاجر پذیر آماده کند. آهای کانادا، گوش به زنگ باش، چینی ها خودشان را برای وارد شدن به بیزنس مهاجرت هم آماده میکنند!

یکسال گذشت...

2010-07-28T21:31:00.000-07:00

نه روزگار
آنگونه بود که برایم گفتند
نه مردمانش آنگونه بودند
که خوش‌بینانه تصورشان می‌کردم …

آنچه اینجا
فراوان یافت می‌شود
دهان‌های همیشه بازِ

پر مدعاست

?Who Knows

2010-07-21T20:25:00.000-07:00

سر کار از همکارت میپرسی فلان فرم رو چطوری بایست پر کنم؟ جواب میده "I don’t know". به خودت میگی که بابا این که خودش قبلا اینکارو کرده چطور نمیدونه.

تو شرکت میری از خانومه ایکس میپرسی پرداخت این پول رو کی باید تایید کنه؟ میگه “I don’t know” . میگی برم از رئیست بپرسم؟ بازم میگه “I don’t know”. آخر رفتم از رئیسش پرسیدم، گفت بده من میکنم. از خانومه ایکس هم میپرسیدی بهت میگفت چیکار کنی (!!)

میری کارخونه بهمان از یه ماشین بازدید کنی که بعد بایست یه قطعه دیگه رو روش سوار کنن. از مهندسشون میپرسی اینو چرا اینجوری پروگرام کردین؟ میگه “I don’t know”. میگی ای بابا! این که اصلا کارش همینه. چطور نمیدونه!

امروز رفتم تو راه اندازی یه گوشه یه دستگاهی به یه شرکتی support بدم. ازنفرش میپرسم این تنظیماتی که داری set میکنی درسته؟ میگه “I don’t know” .دیگه خنده ام میگیره. به خودم میگیم اینو خودشون طراحی کردن، خودشونم دارن راه میندازن. اگه اینا ندونن پس لابد من میدونم؟!! بعد میای داستانو واسه رئیست تعرف میکنی. اونم میخنده و میگه “I KNOW! NODODY KNOWS!”

اینا گوشه ای از قواعد Office Politics کاناداییه. اینجا هرجور دونستنی که پشتش یه نمه responsibility باشه، به “I don’t know” ختم میشه. حالا چرا ، you never know!

سرمایه عمر؟

2010-07-06T16:56:00.002-07:00

یکی از تبلیغات بسیار زیرکانه ای که دولت محترم کانادا روی بیزنس مهاجرپذیری انجام داده و خوب هم براشون جواب داده، ترغیب کردن مهاجرا به بچه دار شدنه. از خیلی از کسایی هم که اومدن اینجا یا میخوان بیان بپرسی واسه چی داری میری کانادا؟ میگه "واسه آینده بچه ام!" یا "میخوام بچه ام تو کانادا به دنیا بیاد و کانادایی بشه!" و هزار ویک جمله قصار هم در باب اینکه کانادا بهترین جای دنیا واسه بچه هاست براتون ردیف میکنن، چه میدونم اونجا به بچه حقوق میدن و بچه تو محیط سالم بزرگ میشه و چه وچه. حالا من اصلا کاری ندارم که اینجا واسه بچه هه خوبه یا نه که اون کلا داستان دیگریه که یه قلمشو فقط برین بگردین میبینین که تو آمریکای شمالی نرخ Teen Pregnancy تو دنیا حرف اول رو میزنه و کانادا خیلی که همت کرده اینو کشیده پایین و تازه آمارشو مثل چیزای دیگه درز نمیده و تو بوق و کرنا نمیکنه که یه وقت تابلو نشه.

طرف حساب بحث من تو این قصه اون ننه بابای بیچاره بچه کانادایی-بعد از این هستن. میدونین اکثر مهاجرایی که میان اینجا اولین بلایی که سرشون میاد، از دست دادن حمایت های خانوادگیه. خوب تو ایرون خودمون معمولا پدر مادرامون خیلی تو بزرگ کردن بچه ها کمک میدن و گاهی اوقات بار اصلی رو دوش اوناست. حالا حساب کنین که شکل خوبش زن و شوهر هردو کار میکنین و کار خوب هم دارین. با این تفاوت که کار کردن اینجا تومنی هفت صنار با ایرون فرق میکنه و کارفرمای عزیز یه productivity میگه و بعد شیره جونتون رو میکشه. همچین که از کار آزاد میشین و میخواین نفسی بکشین، زنگ بعدی میخوره و اون چارساعت باقیمونده روز رو هم باید در خدمت کوچولوتون باشین.

بچه هم که بزرگ میشه، مشکلاتش هم باهاش بزرگ میشه و علی الخصوص هزینه هاش. هزینه های بچه هم که قربونش برم. از Daycare گرفته تا هزینه کمپ تابستونیو و بلیط واندرلند و هزار کوفت وزهرمار دیگه. من زوج های ایرونیه زیادی رو دیدم که همچین که اومدن اینجا جو گرفتشون و جمعیت رو زیاد کردن وحالا هی مینالن که بچه هه عاجزمون کرده. اینجا هم دیگه بچه دار شدی پات گیره. باس سرویس بدی و خوبشم بدی و چشم و همچشمی ایرونی رو هم که بهش اضافه کنین ببینین چی درمیاد. اینو دولت کانادا هم خوب میدونه و یه جوری سیستم رو طراحی کرده که آخرش هرچی درمیارین بعد از اینکه مالیاتشو دادین، خرج کودکان عزیزتون کنین. باباجون، اینجا غرب سرمایه داریه و همه چی رو به شکل بیزنس میبینه. بچه از طرفی واسه خونوادش یه investment اساسی محسوب میشه، در حالیکه در واقع سود اصلیش تو جیب سرمایه دارا میره چون یه consumer عالیه.

بماند که کلا باید با زندگی شخصی خودت خدافظی کنی. چون خونه مامان و خاله هم نداری که دو ساعت از دست آقازادت راحت باشی! البته خوب قبول دارم خیلی ها عاشق بچه و بچه بزرگ کردن هستن که خوب اوکی، حالشو ببرین. نظرتون هم خیلی محترمه. روی صحبت من با اوناییه که هیجان زده میشن و با دیدن لپ سرخ و سفید یه دختربچه میفتن تو راهی که برگشت نداره. من خودم هم خیلی بچه ها رو دوس دارم و همیشه سعی میکنم یه وقتی رو با اونها بگذرونم. توجه کنید گفتم، "گاهی" نه بیست چار ساعت! چون میخوام واسه کارایی که خودم دلم میخواد وقت داشته باشم. حالا شما میخوایین اسمشو خودخواهی یا تنبلی یا هر کوفت دیگه ای بزارین. نگین که آخر عمر بچه به دردمون میخوره که ...! بابا تو خودت اگه به فکر پدر مادرت بودی که حالا اینجا نبودی و اصلا تا حالا چه گلی به سر اونا زدی که نفر بعدی بزنه ! اونم کسی که تو این فرهنگ بزرگ بشه.

بگذریم، پریروز اتفاقا تو کتابخونه عمومی اینجا به یه کتاب برخوردم که عکس جلدش این زیره. واسه زن و شوهرهای عزیز خوندنش جزو واجبات کفاییه و زیادم وقتتونو نمیگیره. البته اگه وقتی داشته باشین یا بچتون بزاره!

آسمان آبی تر

2010-06-19T20:19:00.000-07:00

"دلم گرفته، دلم عجیب گرفته ست. به ایوان می روم و انگشتانم را بر پوست کشیده ی شب می کشم چراغ های رابطه تاریکند چراغ های رابطه تاریکند ........ تا کی نظاره گر رفتن بهترین عزیزان مان باشیم؟؟ هر کدام به سویی؟ آیا واقعا آسمان آن طرف آبی تر است؟؟؟"

این حرف دل رفقای ایرونیه. جوابش با شما.

ساکنین خیابان Bathurst

2010-06-16T19:31:00.000-07:00

آنچه دیدم و شنیدم:

دوستی نقل قول میکرد از این جماعت که فرزانه ای از آنها به او گفته بود: "تو خیلی برای پولت میدوی و زحمت میکشی. باید به مسیری بیفتی که پولت برای تو زحمت بکشد. او باید برای تو بدود". با این ساختار ذهنی میخواهید صاحبان بانک های بین المللی چه کسانی باشند؟

دوست ریلتوری که بسته به طبیعت کارش از خانه های اینها هم بازدید کرده است میگوید" اکثرا تو خونه هاشون تلویزیون ندارن. به جاش کتابخونه های گنده دارن". جالب است که همین ها صاحبان اصلی بزرگترین رسانه های بین المللی هستند و ساختار افکار عمومی جهانیان را ترسیم می کنند.

به ندرت مواد غذایی بسته بندی شده در کانادا یافت میشود که منقش به مهر تایید مذهبی آنها نباشد. در حالیکه اینجا کشوری سکولار به شمار میرود و مهمتر اینکه حداقل این پیروان این آیین در اکثریت نیستند.

یکی از گلوگاه های رسیدن به تخصص پزشکی در کانادا، داشتن سابقه کمک های انسان دوستانه است. مثلا 6 ماه امدادرسانی بلاعوض به مردمان بدبخت فلان کشور آفریقایی. هزاری هم درسخوان و شاگرد اول باشی، این یه مدرکو نداری ! ولی فرزندان آنها تحت پوشش سازمان های مختلف با حمایت انجمن هایشان در این فعالیت ها شرکت می کنند. البته نفس کمک به هر شکل قابل تقدیر است، نتیجه اش هم که آن طور بشود دیگر فبها!

قدرت پنهان و نفوذ آنها در ساختار سیاسی و مدنی این کشور کاملا آشکار است. در جهان امروز سه اهرم قدرت، رسانه و سرمایه حرف اول میزند. آنچه آنها یکجا دارند.

اینها حقایقی بود که در مهاجرت آموختم.

مهاجر داوطلب میشود

2010-06-06T06:47:00.000-07:00

معمولا دانشگاه ها و کالج های خوب کانادایی، در تابستان امکاناتی فراهم می کنن که دانشجوهاشون بتونن توی شرکت هایی که با اون دانشگاه یا کالج در ارتباط هستن کار کنن، البته به صورت رایگان. دانشجو هر تابستون میاد و با تیپ کاری که در زمینه تحصیلشه آشنا میشه و تجربه خوبی هم کسب میکنه. در واقع این امتیازیه که اون شرکت ها واسه یه مرکز آموزشی قائل میشن. فردا که اون دانشجو فارغ التحصیل شد، اگه یکی از اون شرکت ها نیروی اجرایی بخواد، خوب طبیعیه که کار رو میده به همون دانشجوها. حالا من مهاجر که میام اینجا، هزاری هم که تجربه داشته باشم، اولا ساختار و سازمان فعالیت های کاری اینجا رو نمیدونم ( که زمین تا آسمون با ایرون فرق داره) و ثانیا کسی منو نمیشناسه و تازه من نوعی که زبون بده بستون اینا رو بلد نیستم. پس همون چارتا کاری هم که قبلا رو اینترنت دیده بودم و دلم بهش خوش بود که کانادا کلی کار هست هم گیرم نمیاد. چون چارتا پله پایینتر از اون نفر صفر کیلومتره وایسادم و فقط شانس و اقباله که میتونه کارساز باشه و یا یه آشنای گردن کلفت. حالا اینا رو هرچقدر به رفقای وطنی بگی، فایده نداره. میگن اگه بد بود چرا خودت رفتی؟! بگذریم.

هفته پیش واسه یاد دادن نحوه ارتقا نرم افزار یه دستگاهی رفته بودم کارخونه GM تو Oshawa در 50 کیلومتری تورنتو. انجام اینکار با لحاظ کردن تمام تغییرات یه دو ساعتی طول کشید و بعد بهم گفتن که ما 800 تا از این دستگاه ها اینجا داریم که باید همین عملیات روش اجرا بشه و بایستی تا آخر تابستون آماده بشن! حالا کل تیم اتوماسیونشون 6-7 نفر بیشتر نبود که تازه هزار تا کار دیگه داشتن. مدیر گروهشون که در حال چاره اندیشی بود کمی فکر و گفت "اوکی، باید یه چند تا student و volunteer بگیریم که اینکارا رو انجام بدن. فقط شما یه بار دیگه هم باید بیای که به اونا هم یاد بدی". شاید بدونین عمده کارگرای GM جزو یونیون (اتحادیه کارگری که به شدت حافظ منافعشونه) هستن و استخدام شدن در چنین سیستم هایی مال کساییه که پارتی جفت و جوری داشته باشن. حالا فکر کنین اون volunteer بینوایی که با ردشدن از صدجور خوان و فیلتر اومده تو و پیش خودش هزار امید و آرزو داره. من نمی خوام بگم این خوبه و یا بده یا چیه، میخوام ذات و نحوه تفکر این سیستم رو بشناسین که در قبال رفتارش گیج و گم و سرخورده نشین. همین. بیگاری اگه خوب بود تو همون ایرون والا زیاد مشتری داشت!

راهنمای مشاغل - 1

2010-05-25T20:00:00.000-07:00

بازار کار کانادا خیلی متنوعه و به اندازه ملیت های مختلف تنوع کاری هست. آدم خوبه وقتی مهاجرت میکنه از بازار کار اطلاعات کافی داشته باشه. من هم تعدادی از این مشاغل ویژه مهاجر رو براتون لیست کردم. بعضی هاشون خیلی جذابن!

Door Knocker : خیلی راحت میرین تو کوچه ، در خونه ملت رو میزنین و میگین که واسه خونه شون یه مشتری خوب دارین. حالا یا طرف هالوه و گولتونو میخوره، تخلیه اطلاعاتیش میکنین و خونشو میدین به رفیقRealtor تون که لیستش کنه. بعد هم میرین کمیسیونتونو میگیرین و صفا میکنین. اگه هم یارو وارد بود که یه فحشی میده و دکتون میکنه. ولی شما کم نمیارین و میرین فردا دوباره میاین.

ابزار و لوازم مورد نیاز: بیزنس کارت (میرین از Wal Mart ازین حاضری هاشو ارزونتره میخرین با پرینتر لیزری دوستتون صدتا پرینت میگیرن) کت شلوار بهم پوشین هم میگن بهتر جواب میده.

Dog Walker : سگ باید هوا بخوره و زندگی بیرون خونه رو تجربه کنه. حالا وقتی طرف 24 ساعت گرفتاره ، شما زحمت میکشین و در ازای پول توجیبی آقا سگه رو میبرین هواخوری و جیشش میدین.

ابزار و لوازم مورد نیار: یه کیسه تیره واسه جمع کردن پوپ آق سگه و دست کش یه بار مصرف. از یه دلاری میتونین یه عالمه شو بخرین.

Grass Cutter : این از مشاغل فصل تابستونه. از هفت صبح شروع کنین بهتره. آفتاب هم کمتر اذیت میکنه. البته آخر هفته ها صبح زود که کارو شروع کنین، مورد عنایت بی سر و صدای اونایی که خواب آخر هفته شونو داغان کردین قرار میگیرین. فقط مواظب باشین دست و بالتونو زخمی نکنین.

ابزار و لوازم مورد نیاز: لباس خنک و کلاه و عینک واسه تلف نشدن زیر آفتاب. یه بطری آب هم همراتون باشه. میتونین MP3 هم گوش بدین که صدا زیاد تو مختون نره. چمن زن هم از تایر کانادایی بخرین خوبه.

Brand Ambassador : این شغل واقعا چشم حسودو میترکونه! اسم سفیر و سفارتخونه که بیاد رفقای ایرون له میشن! شما هم خیلی شیک یه لباس برند مربوطه رو میپوشین و تو فروشگاه یا مال مشتری رو دعوت میکنین که محصولتونو تست کنه. به دوستاتون هم میگین من برند پروموت میکنم!

ابزار و لوازم مورد نیاز: بسته به برند! ممکنه فرق کنه. باید ببینین Manager تون چی میگه. البته این شغل بیشتر فمینیستیه.

Flyer Distributor : جمعه وقتی میاین خونه میبینین که یه کیسه پر از آگهی های رنگی افتاده دم در. سورت کردن، بسته بندی و توزیع این پکیج ها میشه job description شما. هرچی بیشتر بهتر. این شغل خیلی متنوعه و از وایسادن پای ماشین چاپ تا پرت کردن محصول نهایی امتداد داره.

ابزار و لوازم مورد نیاز: دستکش و لوازم گرم کننده ویژه زمستان کانادایی

Pizza Delivery : این از اون گروه کاراییه که باید واسش تو نوبت وایسین. دست زیاد شده. چون Easy Money و Tip خوب گیرتون میاد. اصلا هم خجالت نداره چون من می دونم بعضی ها با بنز و بی ام و زدن تو اینکار!

ابزار و لوازم مورد نیاز: اتوموبیل و گواهینامه اولیلش GPS هم لازم دارین که گم نشین و به موقع برسین. ایرون نیست که پیتزا رو یه ساعت بعد میاورد. بالای 45 دقیقه بیاره باید مجانی حساب کنه. فقط راستی یادم رفت بگم تابلوی مغازه رو هم باید بزنین رو سقف ماشینتون.

Shipping/Receiving/Packaging : این فارسیش میشه همون یه چیزی تو مایه های پیک خودمون. یه خورده کامپیوتر باس بلد باشین. بسته بندی هم یعنی کردن تو جعبه چوبی یا کارتن. کار با این منگنه گنده ها.

ابزار و لوازم مورد نیاز: دستکش و گاها کفش ایمنی.

Pet Grooming and Washing: بالاخره این همه سگ و گربه اینجا باید برن حموم و سلمونی که بتونن برن تولد دخترخالشون! شما زحمت میکشین و پیشی خانوم رو آلاپلنگ میکنین.

ابزار و لوازم مورد نیاز: راستش فکر کنم باید یه لایسنسی، گواهینامه ای واسه این کار بگیرین. چون واسه آدمش که میخواد!! این زبون بسته ها هم که اینجا کم از آدم نیستن. فقط دانشگاه نمیرن.

Sales Rep.: این دیگه dynamic ترین شغلیه که تو کانادا هست! البته ازین نظر که ماه به ماه همه عوض میشن! سر کمیسیون هم میتونین همدیگرو به خاک و خون بکشین.

ابزار و لوازم مورد نیاز: بسته به تیپ فروشگاه ممکنه کفش و لباس خاصی نیاز باشه.

Loading/Unloading: در فارسی به افعال بالابردن، پایین آوردن و جابجاکردن اشیا با اوزان و اندازه های گوناگون اطلاق میشود. رجوع کنید به لغتنامه دهخدا : حمالی

ابزار و لوازم مورد نیاز: کفش ایمنی و دستکش کار. اگه رانندگی لیفتراک بدونین زودتر استخدام میشین.

Security : از مهمترین مشاغل اینجاست که باید دوره آموزشی شو هم ببینین، یه لباس سفید مشکی مشتی با کلی بیسیم و تشکیلات مختلف میدن که میبندین دور کمرتون. کانادا هم میدونین امنیت بالاست و باید یه قسمتش اینجوری تامین بشه.

ابزار و لوازم مورد نیاز: اعصاب پولادین واسه علافی طی کردن هفت هشت ده ساعته.

البته اینا فقط مختصری از مشاغل جذاب! کاناداست که منتظره مهاجر متخصص بیاد پرش کنه. اگه یه دونه از این نشریه های Job رو از تو این باکس های سر چهارراه وردارین شغل های on demand دیگه ای مثل Cleaner, Caregiver, Cook, Baby Sitter, Dish Washer, Cashier و صدها نمونه دیگه رو میبینین. تازه حتی گرفتن این کارها هم راحت نیست و باید رزومه بنویسین و اینترویو بشین. بله، پس چی. اینجا تخصص حرف اول رو میزنه!

اگه هم فکر کردین میاین اینجا راننده تاکسی میشین و مثل تهرون مسافرکشی میکنین ، کور خوندین! راننده تاکسی شدن در کانادا از مشاغلی است که به "طی طریق" نیاز دارد و گرفتن پروانه اش کلی سرمایه میخواد. راستش من اینجا هنوز راننده تاکسی ایرونی ندیدم. البته میتونین مثل چینی ها تاکسی مخفی راه بندازین و به هموطنا و آشناها سرویس بدین با فی کمتر. از تورنتو تا فرودگاه 30 دلار. خدا بده برکت!

ضمنا اینو هم بگم که کانادا به آبدارچی نیاز نداره و متاسفانه دوستانی که این تخصصو دارن باید Expertise Transfer کنن و برن تو تخصص های دیگه!

فوق العاده! فوق العاده! آخرین خبر

2010-05-19T16:43:00.000-07:00

بله! چی میخواستین دیگه؟ امروز اولین توالت عمومی سکه ای در مرکز شهر تورنتو افتتاح شد. تازه قرار هرسال یه دونه دیگه هم اضافه بشه! بله، چی فکر کردین؟ کاناداست! رفاه بالاست!

این یکی از خبرهای مهم امروز تمام روزنامه ها، رادیو و سایت های خبری کانادا بود و از شهردار گرفته تا راننده تی تی سی همه راجع بش سخنرانی کردن. اینم عکسشه. اونم نماد تورنتوس که یه وقت اشتباه نشه. خبرشم میتونین اینجا مفصل بخونین. ضمنا خوندن کامنت های ملت هم خالی از لطف نیست.

من میخواستم از همین تریبون به وکلای عزیز توصیه کنم که این مورد رو هم به پکیج آموزشی "کانادا : بهترین جای دنیا" اضافه کنن تا مهاجر بعد- ازین های عزیز با شوق و ذوق بیشتری منتظر ویزا و تجربه توالت اتوماتیک کانادایی بشینن. تازه میشه توش یا کنارش عکس گرفت و فرستاد برای رفقای وطنی تا دلشون کباب بشه. البته فقط یه مشکل کوچولو هست، راستش فکر کنم برای دوستان طهارت طلب کماکان مشکل آفتابه برقرار باشه!

کشور بچه ها

2010-05-15T21:06:00.000-07:00

"زندگی کردن از ما که دیگه گذشته. ولی به خاطر آینده بچه ها تحمل می کنیم. اینجا کشور بچه هاست". این یکی از عبارات کلیشه ای و نخ نماییه که از هموطنان عزیز اینجا زیاد میشنوین. طبیعیه که مدرسه های اینا با مال ما فرق داره. ولی خوب هیشکی ایرادات سیستم اینجا رو نمیاد بگه که. خب لابد چون کاناداست حتما مدرسه اش هم عالیه! والله من که هرچی بچه اینجا دیدم نفهمیدم چه گلی به سر پدر مادرش زده و چه تخم دو زرده ای کرده. جز اینکه تو رادیوی خود اینا همش خبرهای منفی از مدرسه و وضعیت بچه ها میشنوم.

اینجا معمولا آخر دبیرستان یه مراسمی به نام Prom دارن که از قبلش پسر دخترا کلی نقشه میکشن که چی بپوشن و چیکار کنن. بابا مامانا هم کلی خرج بچه شون میکنن و یه لباس گرون براش میخرن. اوکی، خوب فرهنگشونه. ولی یه چیزی هم دارن به اسم Prom After Party که بزرگترا شدیدا روش حساسن. چون بچه ها میرن الکل و مواد مخدر مصرف میکنن و کار به روابط جنسی هم میکشه. پلیس هم میریزه و همه رو میگیره و جریمه و برخورد قضایی میکنه. یه نمونه امسالشو میتونین اینجا بخونین. کلا اینجا پدر مادرها از زمان تین ایجری نگران این هستن که دخترشون حامله نیاد خونه یا پسرشون دسته گل به آب نده، خوب پیش میاد دیگه! اگه برین آمار ها رو بخونین نرخ Teen Pregnancy تو آمریکای شمالی تو کشور های پیشرفته دنیا حرف اول رو میزنه! (اینجا) البته خوب تو کانادا به شوری آمریکا نیست، ولی تو همون ده تای اول هستن. (اینجا)

یادتون باشه تو انتخابات ریاست جمهوری آمریکا وقتی گندش دراومد که دختر سارا پلین، معاون نامزد جمهوریخواه ها حامله است، خیلی قشنگ روش ماله کشیدن و دختره اومد گفت "میخواستم حس مادر شدن رو تجربه کنم" (!!!!)

اخیرا هم اینجا یه survey از والدین راجع به نگرانی های که در مورد فرزندانشون دارن گرفتن که نتیجه اش واسه خودشون تعجب برانگیز بوده، چون فکر میکردن دراگ و الکل و روابط جنسی مشکل اصلی باشه. ولی در کمال ناباوری دیدن که نزدیک 70% نگران آینده نور چشمی شون هستن و از اینکه بچه شون اعتماد به نفس نخواهد داشت یا پرخاشگر و خشونت طلب میشه و یا دپ میزنه و افسردگی میگیره بیشتر رنج میبرن. شرح کامل اینو میتونین اینجا بخونین.

شاید بدونین که اینجا بچه باید فقط به مدرسه دم خونه شون بره. من چند تا همکار کانادایی دارم که به خطر مدرسه بچه، مجبور شدن خونه شون رو عوض کنن! چون از نظر اونا محیط مدرسه سالم نبوده.

حالا همه اینا به کنار از نظر من مشکل اصلی گسستگی فرهنگی بچه با پدر مادر مهاجرشه. چون ارزش های شما به نظر اون مسخره میاد و شما هم طبیعتا با دیدگاه های اون حال نمی کنین. حالا اگه اینا خوبه که لابد خوبه دیگه.

کانادا، این دهات بزرگ

2010-05-12T20:36:00.000-07:00

بسته به شرایط کاری پیش میاد که به شهرهای مختلفی فعلا در استان انتاریو سفر کنم و به کارخانه های صنعتی سر بزنم. تازه فهمیدم که کانادا واقعا یه دهات بزرگه! کیلومتر در کیلومتر علفزار و دشت و چهارتا تا درخت کور و کچل. به هر شهری هم که میرسین، یه تابلو گنده زده نوشته جمعیتش بین 5000 تا 40000 نفره!! خب یه دفه اسماشونم بنویس دیگه.

جالبه بدونین کانادایی های راستکی تو همین درو داهاتا زندگی میکنن. اکثرشون هم پاسپورت ندارن و فکر میکنن دنیا همین کاناداست و میگن خیلی آب و هوای خوبی داره. بنابراین طبیعیه که فرق ایران و عراق رو ندونن و ازتون حال صدام حسین رو بپرسن. امروز با یه مهندس کانادایی صحبت میکردم که اهل آلبرتا بود و تقریبا 40 رو داشت. میگفت بار اوله میاد تورنتو و براش عجیب بود که اینجا چقدر جمعیت داره!

تصادفا تو رادیو شنیدم که Mississauga با 500000 نفر جمعیت ششمین شهر بزرگ کاناداست. کل استان نفتی آلبرتا همش 4 میلیون هم نمیشه. دیگه خودتون حساب بیاد دستتون. البته میدونم عکس های کانادا خیلی قشنگه، چون ساختمان های بلند مشرف به دریاچه داره، داون تاون داره و مردم کافی میخورن. تازه میتونین با سنجاب ها و راکون ها و غازها هم حال کنین.

اذهان کاملا بسته

2010-04-29T17:15:00.000-07:00

چند روز پیش با بروبچ ایرون که صحبت می کردم، ناله و نفرین می کردن که بابا این IOM رو هم بستن و خلاصه هر روز در حسرت دیروز. (توضیح : International Organization for Migration یکی از زیر مجموعه های سازمان ملله که به مهاجرا تو همه جای دنیا سرویس میده. مثلا تو ایرون به افغانی هاییه که به کشورشون برمیگردن. حالا اونجاش که به ماها ربط داشت اون دو روز کلاس Orientation واسه مهاجرا و بلیط تخفیف دار لوفت هانزا از ایران به کانادا بود). از یه دوستی که از احوالات اینجور سازمان ها خبرداره ماجرا رو پرسیدم و دیدم بله داستان از اینور آب میخوره. جریان از این قراره که این برنامه با حمایت مالی دولت کانادا برگزار میشده و امسال که وضع دولت خرابه و بودجه همه چی رو داره میزنه، فاند این امتیاز رو هم قطع کرده. اصلا حالا که مهاجره داره له له میزنه که بیاد و پولشم ردیفه که با دلار هزار تومنی بلیط بخره دیگه واسه چی به تخفیف بده؟ خدا وکیلی اگه ما ایرونیا بودیم میدادیم؟!!!! تازه بیاین اینجا میفهمین که ما ایرونی ها جزو مهاجرای ثروتمند کشور مرفه (!) کانادا هستیم و خوب اگه از ما نگیرن باید از بقیه مهاجرای گدا گشنه ی آسیایی غیر ایرونی بگیرن که هیچ وقت یه کانادایی این عمل زشت رو انجام نمیده.

خداییش کانادا هر عیبی که داشته باشه این یه مزیت رو داره که سوراخ های ذهن آدم رو خوب باز میکنه. حداقل واسه من که اینطوری بود. وقت کردین یه خورده فکر و تحقیق کنین که چرا یه پولی به اسم Landing Fee از مهاجرا میگیرن و چرا الان داره اسمش عوض میشه.

ما ایرانی های داغان

2010-04-17T16:03:00.000-07:00

خوب وراندازت که کرد چپ چپ نگات میکنه، یه اخمی می کنه. عبوس میشه، دماغش میره بالا و فاصله میگیره. تو دلش داره میگه:" اه! اینم که ایرونیه!" اگه بتونه فرار میکنه یا یه ژستی میگیره میزنه کانال دو با همراش اینگیلیسی حرف میزنه. بزور و به طرز چندش آوری میخواد خودشو متفاوت نشون بده. این وصف حال خیلی از ایرونی هاییه که تو کوچه، خیابون، مال و خلاصه در محل های عمومی میبینین یا حداقل من تا حالا دیدم. تو ساختمونی که من زندگی میکنم تو آسانسور از آسیایی و اروپایی و هر جهنم دره دیگه دنیا تنها کسی که چش تو چشت میشه و سلام که نمی کنه هیچی، روشم اونور میکنه زل میزنه به گل قالی ایرونی ها هستن. اگه تو یه فروشگاه یا خوراکی فروشی تگ لباس طرفو بخونیو و بیای فارسی صحبت کنی که صمیمانه تر بشی، اکثرا معذب میشن و میخوان دربرن. پای صحبت چارتا ایرونی هم که میشینی میگن :" بابا این ایرونی های داغان اومدن اینجا رو هم به گند کشیدن! آخه اینا واسه چی اومدن کانادا!". حالا جیک و پوک خودشونو که در میاری میبینی بدجوری ببخشید تهشون باد میده. اصلا میدونین چیه، ما ایرونی جماعت بدجوری عقده احترام داریم، واقعا هم داریم. تا هم یه چیزی میشه بادی به غبغب میندازیم و کوروش و داریوش و تاریخ 3000 ساله رو ردیف میکنیم و به زور سعی میکنیم خودمونو به یکی بچسبونیم که بهمون احترام بزارن و تحویلمون بگیرن. بیشتر از همه هم به خودمون احترام نمیزاریم. اینو براتون بگم که تو یه فروشگاه برخوردم به یه فروشنده که طرف افغانی از آب دراومد. حیوونی نمی دونین چه پزی میداد که معمولا در برخورد اول همه فکر میکنن پرشینه! نمیدونه بابا اینجا همه میگن I'm persian که از ایرونی بودنشون دربرن!

سرگشته

2010-04-10T19:17:00.000-07:00

چند شب پیش خونه یکی از دوستان بودیم. اتفاقا خانواده ای از بستگانشون هم به تازگی از ایرون اومده بودند و طبق معمول سئوال های تازه واردی میپرسیدن. از صحبتاشون معلوم بود که به نسبت تازه واردی اطلاعات خیلی کاملی دارن. حرفشون رسید به اینکه آره ما این وبلاگ های منتقد کانادا رو هم می خوندیم و خیلی هم تو برخوردمون به مهاجرت تاثیر گذاشت. خلاصش کنم معلوم شد که مشتری وبلاگ من هم بودن! حالا آقاهه داشت میگفت که آره من باهات موافقم، خانومه میگفت من میگفتم این بنده خدا چی کشیده تو کانادا و چقدر بلا سرش اومده ! و باورش نمی شد که من اینا رو نوشته باشم. میگفت شما که همه چیزت روبراهه من فکر نمیکردم همچین آدمی نویسنده این مطالب باشه. منم واسه اینکه اینجور سوء برداشتی پیش نیاد دیدم بهتره یه توضیحی راجع به خودم بدم. من اینجا که رسیدم ظرف یه ماه و نیم تو یه کارخونه کارمهندسی در زمینه تخصص خودم پیدا کردم. سه ماه تموم 5 صبح بلند میشدم که 7 سر کار باشم و از اونور هم 7 شب می رسیدم خونه و 10 هم می خوابیدم که صبح بتونم بلند شم. بهترین پرفورمانس تمام دوران کاری ام رو هم ارائه دادم و حتی تمام آخر هفته ها هم کارمو می آوردم خونه. واقعا بهم فشار میومد و با وجود استرس سنگین محیط کار به خودم میگفتم خوب اولشه و باید خودم خوب نشون بدم و میخمو سفت بکوبم. ولی آخرش چی شد، هیچی یه روز جمعه آخر وقت صدام کردن و با یه دلیل مسخره اخراجم کردن و یکی هم تا دم در محترمانه همراهیم کرد و حتی نذاشتن از همکارام خدافظی کنم. البته بعدش فهیدم که تو اون پستی که من بودم ظرف دو سال قبل 12 نفر دیگه هم اومده بودن و هر کدوم یکی دو ماه بیشتر دووم نیاورده بودن. از قضا همین یه رفرنس خوبی شد که تو کار بعدیم خیلی بدرد خورد. یه دو سه ماهی بیکار بودم و دیگه حاضر شده بودم سر کارهای survival هم برم. حتی یه بار هم رفتم توی Tim Horton برای مصاحبه ولی دیدم نمی تونم و اومدم بیرون. تا اینکه انقدر سریش شدم که بالاخره زد و همون dream job ام که میخواستم ردیف شد و الان هم مدتیه مشغولم. آخرش یعنی اینکه سیر تکاملی یه مهاجر رو طی کردم و افتادم رو غلطک. خونه زندگی هم که setup شده. همه هم بهم میگن خوش به حالت. ولی بزارین یه اعترافی بکنم: ته دلم خوشحال نیستم، این سیستم به من نمی چسبه. یه جای کار می لنگه، یه چیزی کمه. شاید واسه همینه که دوست دارم بنویسم. فقط از این میترسم که به این وضع عادت کنم. شاید هم اینجوری بهتره، ها؟

حمل و نقل خصوصی

2010-04-03T13:08:00.000-07:00

شاید برای خیلی ها این سئوال پیش اومده باشه که سیستم حمل و نقل عمومی کلانشهری مثل تورنتو که شاید سه برابر تهرون خودمونه چرا اینقدر داغان و ابتداییه و چرا شما حتما باید ماشین داشته باشین که خیلی جاها بتونین برین. در حالیکه توی کشورهای اروپایی شما تقریبا میتونین همه جا با مترو و اتوبوس برین. تصادفا دوستی که تو GM کار میکرد داستان جالبی رو برام تعریف کرد که بعد خودم هم رفتم تحقیق کردم و دیدم بله، راست میگه. ماجرا یک ریشه تاریخی داره و کلا به فرهنگ سرتاپا سرمایه داری غربی بر میگرده. میدونین که کانادا کشوری در قاره آمریکاست و فرهنگ غالب هم خوب فرهنگ آمریکاییه و توی اکثر سیاستاشون خیلی محافظه کارانه پا جای پای آمریکایی ها میزارن. در اوائل قرن بیستم اکثر شهرهای بزرگ آمریکا چیزی به اسم street car داشتن که ساختاراصلی Public Transport رو تشکیل میداد. الان هم تو Downtown تورنتو هست. از 1920 به بعد و با ورود به دهه های تولید انبوه، طبعا شرکت های مختلف همش مردم رو از راه های مختلف تشویق به خرید بیشتر میکردن که سود بیشتری به دست بیارن.

شرکت اصلی خودروسازی آمریکا، جنرال موتورز واسه اینکه بتونه ماشین بیشتری بفروشه از راه کثیفی وارد کار شد و رفت تو شرکت های حمل و نقل عمومی سرمایه گزاری کرد و سعی کرد توی اونا قدرت و نفوذ رو به دست بگیره. بعد شروع کرد به پایین آوردن کیفیت خدمات طوری که رضایت مردم رو از این سرویس ها تا حد دلخواه پایین آورد و همزمان سلیقه عمومی رو به سمت خریدن ماشین شخصی سوق داد. در عمل بین سالهای 1936 تا 1950 شرکت هولدینگی که سرمایه گزار اصلیش GM بود بیش از 100 سیستم electrical street car رو تو 45 شهر بزرگ آمریکا (منجمله نیویورک، لوس آنجلس و فیلادلفیا) خرید و همه رو در نهایت منحل و در ظاهر با اتوبوس های ساخت خودش جایگزین کرد! البته آخرش کسایی پیدا شدن که شکایت کردن و آخرش هم GM محکوم و کلا 5000 دلار جریمه شد! ولی چه فایده، اون به هدف اصلیش رسده بود. ماجرا رو میتونین تو اینترنت با عنوان Great American Street Car Scandal ویا General Motors Streetcar conspiracy بخونین.

خوب کانادا هم به صورت طبیعی تابع همین فرهنگ و سیاسته. همین خط مترو خیابون Sheppard که فقط 5 تا ایستگاه داره، نزدیک 10 سال طول کشیده تا راه بیفته. بله میدونم، کانادا رفاه اجتماعی بسیار بالایی داره چون وکیلتون گفته.

بهاران رسید، حتی به کانادا

2010-03-18T16:37:00.000-07:00

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک

شاخه های شسته، باران خورده، پاک

آسمان آبی و ابر سپید

برگ های سبز بید

عطر نرگس، رقص باد

نغمه شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک می رسد اینک بهار

خوش به حال روزگار

خوش به حال چشمه ها و دشت ها

خوش به حال دانه ها و سبزه ها

خوش به حال غنچه های نیمه باز

خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز

خوش به حال جام لبریز از شراب

خوش به حال آفتاب

نرم نرمک می رسد اینک بهار

خوش به حال روزگار

ای دل من، گرچه در این روزگارجامه رنگین نمی پوشی به کام

باده رنگین نمی نوشی به جام

نقل و سبزه در میان سفره نیست

جامت از آن مِی که می باید تهی است

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم

ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

نرم نرمک می رسد اینک بهار

خوش به حال روزگار

گر نکوبی شیشه غم را به سنگ

هفت رنگش می شود هفتاد رنگ

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم

ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

نرم نرمک می رسد اینک بهار

خوش به حال روزگار

فریدون مشیری - روحش شاد

سگ سالاری

2010-03-12T20:23:00.001-08:00

امروز داشتم رانندگی می کردم و از تمام شدن زمستون کانادایی و بارش بارون لذت میبردم. رادیو هم روشن بود و داشت یه ماجرای کاملا سگی رو پخش میکرد. موضوع این بود که چطوری سگها به socialize کردن آدما کمک میکنن. توجهتون رو به گفتگوی زیر که توی یه پارک اتفاق افتاده جلب میکنم:

فضای باز - آفتابی – بعدازظهر: آقایی با سگش میرسه به یه خانومه که سگشو آورده راه ببره. سگا همدیگرو بو میکنن و دو نفر چند لحظه ای می ایستن. مرده سر صحبتو باز میکنه.

- هی، سلام! شما اغلب سگتون رو به این پارک میارین؟

- آره، من تقریبا هر روز میام اینجا.

- من بار اوله که میام و خیلی خوشم اومده

- آره، اینجا پارک خوبیه. امروزم که هوا خوبه و.....

در نهایت گوینده رادیو به این نتیجه رسید که dog walking میتونه ایده خوبی برای دراومدن از تنهایی و برقرار کردن معاشرت باشه. اما قسمت جالب داستان ماجرای مردی بود که به گفته گوینده تنها صاحبی بود که جرات کرده بود بگه از سگ داشتن خوشحال نیست و دلش میخواست که سگ نداشته باشه. (توضیح : اینجا سگ یه جورایی هم تراز بچه آدمه و خوب کسی نمیاد بگه که من بچه مو نمیخوام!). خلاصه مرده داشت با دل پر شکایت میکرد که این سگ در اصل مال زن و دخترمه و اونان که خیلی دوسش دارن. روز تولد سگه هم درست سه روز بعد از تولد منه و بهمین خاطر اونا هر دفعه تولد منو عقب میندازن که یه دفعه با مال سگه با هم بگیرن.

نتیجه گیری اخلاقی این قصه اینه که خوبه آدم قبل از اینکه مثل سگ پشیمون بشه، بره و تجربه دیگران رو تو حیوون داشتن ببینه. شاید لازم باشه تجدید نظر کنه. مخصوصا اینجا که سگا حقوقی شاید به مراتب بالاتر از ما مردا دارن! ولی خداییش من خیلی دلم می خواست که من هم یه گوزن داشتم که تولدمونو با هم میگرفتیم.

نوستالژی

2010-03-08T22:22:00.000-08:00

ارتش سری یادتون میاد؟ کافه کاندید، آلبر، مونیک، ناتالی، فرمانده کسلر و ...یادمه دبیرستان بودم و تو اون دوران قحطی سریال چهارشنبه شب ها با هزار امید و آرزو می نشستیم که شاید یکی از بهترین سریال های اون دوره رو ببینیم. واقعا هم دوبله شاهکاری داشت! البته بگذریم که صدا سیما زحمت زیادی میکشید که فیلمنامه رو عوض کنه و بگه همه تو اروپای اون موقع مومنن و تو کافه نوشیدنی خنک میخورن.

این سریال محصول 79-1977شبکه بی بی سیه و یه تیم 40 نفره رو فیلمنامش کارکرده بودن. داستانم واسه اونایی که نمی دونن اینه که ماجراهای یک شبکه فراردادن خلبانای انگلیسی ‌ای بود که هواپیماشون تو فرانسه و بلژیک سقوط می‌کرد و حالا بایستی برشون میگردوندن به بریتانیا. اطلاعات بیشتر بخواین میتونین اینجا رو ببینین. زیاد گشتم که نسخه درست درمونش رو پیدا کنم ببینم که البته الان DVD هاش هست، ولی جالبه که رو یوتیوب میشه تیکه تیکه تماشاش کرد که خیلی هم حال میده. اینم لینک قسمت اول. توضیح اینکه هر اپیزود چند تیکه شده و میتونین تموم که شد همون بغل قسمت بعدیشو پیدا کنین. کل سریال هم سه فصل و در مجموع 43 قسمته 50 دقیقه ایه. برین ببینین و حالشو ببرین!

There is no place like 127.0.0.1

2010-02-24T18:05:00.000-08:00

No commitment

No Contract

No Obligation

No Activation Fee

No System Access Fee

No Hidden Charge

No Cancellation Fee

No Condition

0$ starting

تو کانادا با شنیدن این کلمات همون احساسی بهتون دست میده که وقتی تو ایرون روزنامه های دولتی رو میخوندین! دیشب خونه یه دوستی بودم و بیچاره یک ساعت و نیمی داشت سر سرویس cable اش با customer service یکی از این شرکت های تله کام اینجا جرو بحث میکرد. واقعا نتونستم جلوی خنده ام رو بگیرم وقتی تعریف کرد که یارو بهش گفته:

- M My friend! if you wanna save, you have to pay more, Ok? more!!!

بد نیست بدونین که این جماعت customer service اگه بعد از ساعت اداری زنگ بزنین یکی تو هندوستان جوابتونو میده. من واقعا لذت میبرم از نحوه بیزینس این شرکت های تله کام اینجا که ساعتی 7- 8 دلار به اون هندیه میدن که کلاهشم میندازه هوا، بعد اینجا دولا پهنای کانادایی از مشتری پول میگیرن. جالبه بهتون بگم که شرکت های تله کام کانادا از نظر سوددهی تو دنیا اول هستن! (اینجا رو ببینین) . البته این باعث افتخار ماست و به عنوان نو شهروند کانادایی تمام تلاشمونو می کنیم که این مقام حفظ بشه! بیله دیگ، بیله چعندر....

مرصع پلو با مرغ Loblaws

2010-02-20T08:33:00.000-08:00

امروز میخوام یه غذای ایرونی-کانادایی رو که این هفته تو یه مهمونی خوردم بهتون معرفی کنم : مرصع پلو با مرغ لابلاز!

این غذا خیلی شیکه و به صورت های متنوع دیگری نظیر باقالی پلو با مرغ لابلاز و یا زرشک پلو با مرغ لابلاز هم سرو میشه.

میبینین کانادا چقدر خوبه؟ به فکر خانومای خونه هم هست! به جای اینکه وقتشونو با آشپزی تلف کنن میتونن بجاش برن تو shopping mall ها بگردن! البته خوب اشکالی نداره و راستش من بهشون حق میدم. آشپزی واقعا کار سخت و زمانگیریه.

(توضحیح : مرغ لابلاز مرغ درسته پخته ایه که ادویه مالی و باربیکیو هم شده و مثل مرغ های بریان ایرون میمونه. به صورت آماده از فروشگاه Loblaws قابل تهیه است و بین جماعت ایرونی به مرغ لابلاز معروفه. ضمنا حراج هم میخوره و میتونین گاهی وقتها 7 دلار بخرینش!)

روز دویستم

2010-02-17T17:46:00.000-08:00

شش ماه واندی به سرعت برق گذشت. آدمیزاد چقدر زود عادت میکنه ! احساس میکنم دارم وارد مرحله بعدی بازی میشم : کنار اومدن با شرایط و پذیرفتن برخی مسائل. همه هم به زور میخوان به آدم بگن خوب میشه، بابا تازه شش ماهه اومدی! بعضی ها هم میگن که اینجا آخر خطه و همینیه که هست. چه بخوای، چه نخوای. بگذریم.

هفته پیش فیلم مستندی میدیدم از صحبتهای یه محقق فرانسوی که بیست ساله اینجاست و راجع به سیر تحول مهاجرین اینجا تحقیق میکنه. البته خودشم یه مهاجره و نونش رو از صنعت immigration و سمینار و کنفرانس و مقاله دادن راجع به همین چیزا درمیاره. حرف های خوبی میزد و روند شغلی مهاجرین تحصیلکرده رو قشنگ توضیح داد. از نظر این آقا سه جور اتفاق واسه skilled-worker ها میفته:

- تقریبا نصفشون میرن تو کارهای پایین از نظر رشته شون. نه اینکه درآمد نداشته باشن، بلکه کارشون هیچ ربطی به تجربه و حرفه و تحصیلاتشون نداره. تازه بعضا پولدارتر هم میشن. مثلا طرف پزشکه، یه سال میره کالج درس میخونه و امتحان میده میشه وکیل مهاجرت.

- 30 – 40 درصدشون در کارهایی کمی پایینتر از حرفه قبلیشون ادامه میدن. مثلا آقای مهندس برق میشه تکنیسین برق یا Electrician و زندگی میگذرد

- حداکثر یک پنجم مهاجرین تحصیلکرده هم به موقعیت های شغلی همتراز و یا حتی بهتری در درازمدت دست پیدا میکنن. البته بالاتر رفتنشون بین 6 تا 9 سال طول میکشه. این سختترین مسیره. مثلا من آرشیتکتی میشناسم که تو تهرون واسه خودش کیا و بیایی داشت. ولی بعد از اینکه اومد کانادا، تازه بعد 7- 8 سال تونسته پروانه کار خودشو بگیره. یعنی مهر داره و زیر نقشه رو امضا میکنه. کار ساخته شده هم اینجا داره. خودش میگه به مکافاتش میرزید. دلش میخواست تو سطح بالاتری رقابت کنه.

سال نو چینی هم اومد و اینو از صف طویل ماشین ها کنار معبدشون فهمیدم. جالبه که سالشون Lunar یا همون قمریه! امسال سال ببره و تو رستوران ماندرین پیشخدمت چینی بهم گفت که ببر باید امسال بیش از هر چیزمواظب سلامتی اش باشه و در کل باید خیلی low-profile رفتار کنه تا اتفاق ناگواری نیفته. راستی کانادا ببر هم داره؟

آنچه در کانادا به ما یاد میدهند

2010-02-03T21:24:00.000-08:00

همسرم که با چند ماهی تاخیر به کانادا اومده بود، به پیشنهاد دوستان و همینطور خودم رفت و تو این کلاس هایی که واسه نو مهاجرین میزارن و بهشون یاد میدن که فرهنگ کاری اینجا چه جوریه و چطور بایست تو بازار رقابتی کانادا کار پیدا کنن، شرکت کرد. بد نیست بدونین که همسرم بر خلاف من با approach کاملا مثبتی به کانادا اومده و خوب طبیعیه که سر این موضوع همیشه با هم جر و بحث داریم!

بعد یکی دو هفته که دوره اش تموم شد و رزومه کاریش رو آماده کرده بود ازش پرسیدم که خوب کلاس ها خوب بود؟ چیا یاد گرفتی؟ اونم گفت : هیچی فرهنگ کاری اینجا رو قشنگ بهمون یاد دادن. پرسیدم یعنی چی؟

جواب داد :" یاد گرفتم که چه جوری حرفه ای دروغ بگم و خودم رو یه آدم کاملا منطبق با یه آگهی کاری نشون بدم. یاد گرفتم که پررو باشم و بتونم به جایی که اصلا هیچی راجع بهش نمی دونم و کسی که اصلا نمی شناسم و از رو اینترنت تلفنشو پیدا کردم زنگ بزنم و تقاضای کار کنم، گفتن مثل اینه که دارم به پیتزا فروشی تلفن میکنم که غذا سفارش بدم!

یاد گرفتم که آویزون باشم که وقتی بهم گفتن we have no hiring بهشون مودبانه بگم که خوب عیب نداره، حالا بگین کجاها استخدام دارن و مشخصات اونا رو به من بدین. ضمنا بهمون گفتن باید network تون رو قوی کنین و با هر کسی مثلا تو مترو یا مسئول ساختمونتون راجع به تخصصتون و اینکه دنبال کار میگردین گفتگو کنین"

و من پوزخند میزنم و سرم را تکان میدهم.

یک کانادایی واقعی

2010-01-16T07:18:00.000-08:00

زندگی در یک جامعه چند فرهنگی (Multi-Cultural) خود به خود آدمو کنجکاو میکنه که چه جوری میتونه ملیت های مختلف رو از هم تشخیص بده. مخصوصا ما جماعت ایرونی که تو همه چی سر رشته داریم، بیشتر به این مهم می پردازیم. حالا بد نیست کمی از ویژگی های صاحبان واقعییه این سرزمین!! بدونیم، ها؟ یه تنوعی هم میشه!

- یه کاناداییه واقعی معمولا روزی یه بار به Tim Hortons میره و کافیشو میخوره.

- یه کاناداییه واقعی اگه Iphone داشته باشه، حتما توش Tim Hortons finder داره تا در صورت لزوم بتونه راحت به اولین قهوه خانه دور و برش مراجعه کنه.

- یه کاناداییه واقعی به ندرت آخر هفته خوردن Wings و آبجو رو فراموش میکنه.

- یه کاناداییه واقعی اگه پیتزاشو deliver کنین، انعام خوبی بهتون میده! بر خلاف هندی ها که در رو سریع میبندن!

- یه کاناداییه واقعی هیچ وقت کارواش دو دلاری (self-service) نمیره. حتما میره 10 دلاری (اتوماتیک)

- یه کاناداییه واقعی هیچ وقت U-Turn نمیزنه. نهایتش میره تو یه کوچه یا پارکینگ عمومی و دور میزنه.

- یه کاناداییه واقعی معمولا ماشین اروپایی یا ژاپنی سوار نمیشه. ماشین فقط آمریکایی!

- یه کاناداییه واقعی Tax شو به موقع میده و غر هم نمیزنه که چرا زیاده.

- یه کاناداییه واقعی معمولا ماهی 100 دلار به Salvation Army کمک میکنه. (همون کمیته امدادشونه)

- یه کاناداییه واقعی معمولا چند بچه راه دور در آفریقا داره که ماهانه براشون پول میفرسته و ازشون عکس و نامه دریافت میکنه.

- یه کاناداییه واقعی حتما مسابقات هاکی روی یخ و حواشی اون رو دنبال میکنه.

- یه کاناداییه واقعی برای تعطیلات در ماه هایی که هوا سرد نیست، قایقشو میبنده پشت ماشینش و میره ماهیگیری و قایق سواری.

- یه کاناداییه واقعی معمولا تو حراج آخر سال خرید نمیکنه. قبلا خریده یا میزاره بعد سال نو.

- یه کاناداییه واقعی هیچ وقت چیزی رو که خریده و استفاده کرده، پس نمیده! (ما ایرونی ها استادشیم!) نخواد میزاره دم در

- یه کاناداییه واقعی خیلی سخت با شما رفیق میشه و خیلی محافظه کاره. سفره دلشو راحت باز نمیکنه.

- یه کاناداییه واقعی معمولا برخورد خوب و آرومی داره وسعی میکنه کارتون رو راه بندازه.

- یه کاناداییه واقعی در حالیکه در برخورد اول به شما اعتماد میکنه، در عین حال ششدانگ حواسش هم هست که بهش کلک نزنین.

- یه کاناداییه واقعی روی محصولاتی که ساخت کشور خودشه مینوسه : Proudly Canadian

- یه کاناداییه واقعی هیچ وقت راجع به تاریخ کشورش حرف نمیزنه، موضوع اصلی صحبت همیشه وضعیت هواست.

- یه کاناداییه واقعی گاهی وقتا خیالی خوشحاله که یه کاناداییه واقعییه و یه پرچم به ماشینش میزنه که بقیه هم اینو بفهمن!

ویژه برنامه سال نو! ها؟ چی؟

2010-01-10T08:13:00.000-08:00

یکی از برتری های رسانه در کشوری مثل کانادا این است که شما اصلا چیزای منفی و اخبار بد نمی بینین ونمی شنوین. همه چیز خوبه و همه شاد و خوشحالن و دارن میزنن میرقصن. از روضه و منبر هم خبری نیست و بجاش از اندازه دور سینه و کمر فلان مانکن براتون میگن که گوشاتون تیز بشه. اگر حوصله داشته باشین، گاهی وقت ها میتونین بین برنامه اصلی که پخش آگهی باشه یه سریال نصف و نیمه هم ببینین. حتی بین اخبار هم شما آگهی های شاد کننده میبینین تا اگه خدای نکرده یه خبر منفی پخش شد، سریع مودتون رو عوض کنن! البته عمده اخبار هم محدود به درو دهات کانادا و حداکثر آمریکای شمالیه و شما میتونین راجع به جغرافیای کره زمین تجدید نظر کنین. توی آگهی ها هم اگه دقت کنین، همیشه هوا خوبه، همه با شلوارک و رکابی راه میرن، همه خوشحالن و میخوان شما هم خوشحال بشین! کلا هیچ وقت یه نفر که سر تا پا تو پوستینه و داره تو ایستگاه اتوبوس میلرزه رو در TV نخواهید دید. البته بگذریم که خوب شما برای دیدن این آگهی های نشاط آور یه هزینه ناقابل ماهی 30-40 دلار رو پرداخت میکنی تا اون تولید کننده عزیز هم شاد و شنگول بشه. حالا با این مقدمه یه سری به این لینک بزنین که راجع به برنامه سال نو تلویزیون های کاناداییه. این پورتال ایرونیه اینجاست که خوب رویکرد معمولا مثبتی داره. خوندن کامنت های اون زیرهموطنانمون رو هم توصیه میکنم. شاد باشید و از گرمای زمستان لذت ببرید!

سرزمین وکلا

2009-12-21T11:17:00.000-08:00

"اینجا کشور مهندس ها نیست، بلکه سرزمین وکلاست". اینو یکی از بچه ها سر این کلاسهای کاریابی از راهنماشون شنیده بود و این واقعیت تلخی است که متاسفانه خیلی از ما، از جمله خود من زیاد جدیش نگرفته بودم. ولی خوب اینجا باهاش روبرو شدم.

اینجا قوانین حقوقی به طرز جالب وعامدانه ای مبهم هستند و این نیاز به وکیل را برای سنگین کردن کفه ترازوی عدالت به سمت موکل اجتناب ناپذیر می کند. اینجا واسه هرکاری یه جور وکیل هست!

یادمه همیشه فیلم های آمریکایی متعددی هست که تم اصلی داستان راجع به وکیل و قانون و قاضی و دادگاهه. حالا می فهمم چرا. برداشت من و شاید خیلی های دیگه اینه که این جماعت عمدا قوانین رو مبهم وضع می کنن که همه نفهمن و همچین یه جورایی قابل تفسیر باشه (عین فقه اسلامیه خودمون). حالا یه وکیل زبردست میتونه دادگاه رو وادار کنه که اون تفسیری رو قبول کنه که به نفع موکلشه! اینجا شما یه موبایل ساده که می خواین بخرین سه صفحه قرارداد میزاره جلوتون امضا کنین که همش ترم های حقوقیه و حوصله خوندنش رو ندارین. همش دوست دارن شما یه جوری "متعهد" باشی. اصلا دقت کنین خیلی وقتا تبلیغ که میکنن میگن :"No Comittment, No Contract" یعنی خودشون میدونن که زیربار قرارداد رفتن چه کوفتیه. از همه جالبتر اینه که وقتی تو رانندگی خلاف کنین و جریمه شین یا تصادف کنین، می تونین برین پیش وکیل و اون در صورت امکان خسارت تون رو مینیمم می کنه و نمیزاره سابقه رانندگی و بیمه تون زیاد خراب بشه! خوب این اگه قانون درست درمونی داشت که خود آدم می رفت میکرد. بگذریم، که

گویند بهشت با حور خوش است

من می گویم ساقه انگور خوش است

این نقد بگیر و دست از این نسیه بدار

آواز دهل شنیدن از دور خوش است

اطلاعیه

2009-12-15T06:53:00.000-08:00

1. هدف اصلی این وبلاگ اطلاع رسانی است. از دیدگاه یک مهندس نسبتا موفق در ایران. ضمنا هیچ وقت هم کار دولتی نکرده ام!
2. من به دیدگاه همه احترام می زارم و طبعا انتظار دارم بقیه هم یه حداقل ظرفیت انتقاد داشته باشن
3. اینجا بیشتر راجع به واقعیت هایی که در این مدت با آنها برخورد داشته ام و هیچ وقت کسی راجع به آنها به من حرفی نزده، می نویسم. شاید به درد کسه دیگه ای بخوره.
4. بر خلاف خیلی از خوانندگان، من معتقدم که ایران سرزمین فرصت هاست، نه اینجا. اومدن به اینجا این باور رو صد برابر محکمتر کرد.
5. با مسائل سیاسی کاری ندارم و به خاطر در رفتن از شرایط سیاسی ایرون اینجا نیومدم.
6. من از کانادا متنفر نیستم. از اونایی متنفرم که کانادا رو به شکل یه کادو با روبان قرمز نقاشی میکنن.
7. اصلا هم روی ایرون یا هرجای دیگه تعصب ندارم. کلا معتقدم تعصب کورکورانه کار غلطیه.
8. پیش فرض اینه که شما بچه های مودبی هستین و تو کامنت هاتون از الفاظ رکیک استفاده نمی کنید.
9. مهاجرت یعنی اینکه یه درخت رو از یه جا درآری ببری تو یه زمین دیگه بکاری. اگه میخواین اینور پا بگیرین، نمیشه ریشه تون رو از ایرون نزنین. به این موضوع خوب فکر کنین.
10. طبق قانون پیدا کردن شریک جرم، معمولا کسی به اونی که اونور آب نشسته راستش رو نمیگه. چراش رو وقتی اومدین میفهمین.
11. تنها توصیه ام اینه که به خاطر فرار از یه چیزی که دوست ندارین ول نکینین بیاین اینجا. چون اینجا شاید آخر خط باشه و راه فرار دیگه ای نداشته باشین. همین

Immigrant یا Emigrant

2009-12-09T17:05:00.000-08:00

نه دیگه، اینجوری نمیشه. قرار نشد دعوا کنیم. نظرتون رو بگین، منم میخونم. من میدونم خیلی ها با نظرهای من مخالفن، اما هستن کسایی هم که تایید میکنن. من اصلا نمی خوام بگم که اینجا خوبه یا بده، من نظر خودمو میگم. خوب و بدش رو شما تعیین میکنین، اونم واسه خودتون و نه واسه من! بگذریم، دیروز اینجا برف اول رو دشت کردیم. پریشب نصفه شب با صدای زوزه باد بیدار شدم و رفتم پشت پنجره بارش برف، البته بارش که چه عرض کنم وزش برف رو تماشا کردم. به قول یکی از رفقا اینجا معمولا افقی برف میاد نه عمودی! اینم یکی از ویژگی های کاناداست. البته ناگفته نماند که اینجا هم با بارش اولین برف نیمه سنگین، برق چندین ناحیه تورنتو مدتی قطع شد.

امروز به یه موردی برخوردم که نمی دونستم، بعد با جستجو به یه سری آمارهای جالب رسیدم که حالا براتون میگم. نمی دونم شما فرق immigrant و emigrant رو میدونین؟ خیلی ساده بخواهم توضیح بدم : من از سر ایرون emigrant (یعنی کسی که از ایرون مهاجرت کرده) و از سر کانادا immigrant (یعنی کسی که به کانادا مهاجرت کرده) به حساب میام. حالا بد نیست یه نگاهی به آمارهای زیر بندازین. اینا رو میتونین برین تو اداره آمار کانادا هم ببینین (اینجا)

همونطور که میبینین از دهه هفتاد به بعد یه موج بازگشت یا ترک کانادا شروع شده. حالا به هر دلیلی. ولی اینو هیچ وقت یه وکیل بهتون نمیگه. در عمل از دهه 2000 به بعد سالی حدودا 250 هزار نفر میان و 70-80 هزار نفر هم برمیگردن.

و به نظر من این آمار پایینی از همه جالبتره. نشون میده از دهه 90 به بعد اکثر کسایی که اومدن اینجا از کشورهای درحال توسعه بودند و یه طوری بوده که دیگه انگلیسیه و ایتالیاییه صرف نمیکرده بیاد. اونایی هم که عملا از اروپا میان، کس و کار همون قبلی ها هستند یا از کشورهای داغانی مثل رومانی (رومانی در آمارهای گوناگونی فقیرترین کشور اروپا بوده) و شوروی سابق (که خودتون میدونین وضعشون صدبار از ما بدتره بوده، هنوزم هست) میان. فقط نمی دونم چرا انقدر کره ای اینجا هست. چون خوب کره جنوبی که کشور پیشرفته ایه. اگه میدونین به من هم بگین. این آمارها رو میتونین اینجا ببینین.

حالا بهتر میدونم دارم با کیا زندگی میکنم. انتظاراتم رو تطبیق میدم و واقع بینانه تر! به اطرافم نگاه میکنم.

بخور بخور از نوع کانادایی

2009-12-08T11:24:00.000-08:00

بله، میشینین نق می زنین آی پول نفت رفت نمی دونم فلسطین، لبنان. اصلا هرجا، باباجون قدرت داره ، اختیار مملکت دستشه، تصمیم مال اونه که چطوری خرجش کنه. تو هم اگه اون بالا بودی یه کار دیگش میکردی. دنیا دنیای زور و قدرته! حالا واسه اینکه یه خورده دل درد پول نفتتون آروم بشه، فقط یه مورد کوچولو از بخور بخورای اینور آبو تعریف میکنم. جریان از این قراره که واسه بالا بردن راندمان سیستم داغان بهداشت اینجا، تصمیم گرفته میشه که پرونده و سابقه پزشکی ملت رو الکترونیکی کنن. خوب این ایده خیلی خوبیه. حالا ببینیم نتیجه چی شد. اجرای اینکارو واگذار کردن به وزارت بهداشت اینجا و اونا هم یه سازمانی به نام Ehealth ارگانایز کردن که این کارو انجام بده. اونا هم نامردی نکردن و یه بخور بخور حسابی را انداختن. در کل زدن تو گوش یه چیزی تو مایه های هزار میلیارد تومن خودمون! بریده خبراشو براتون میزارم میتونین برین اصلشم ببینین:

“A scathing report on the eHealth Ontario spending scandal charges that successive governments wasted $1 billion in taxpayer money …”

خوب فکر میکنین این پول از کجا تامین شده بود؟ بله از مالیاتی که مردم داده بودن، ما مهاجرایی که 85% مون under-employed هم هستیم! کسی صداش دراومد؟ نه! همون هموطنی که پول نفتشو پیرهن عثمان کرده، وقتی دید مالیات کلفتی که اینجا داده رو خوردن و یه آب هم روش، حتی ککش هم نگزید. لابد فکر کرده خوب اینجا قانون داره، پولمونو پس میگیرن!

EHealth expenses

Some of the consulting costs incurred at eHealth:

· $2,700-a-day consultant, charging $3.26 for a muffin and tea.

· $300-an-hour consultant, charging for reading an article on electronic health records given to her by her husband, another consultant.

· Two consultants serving as vice-presidents and flown regularly from homes in Alberta.

· $1,700-a-day executive assistant.

· Consultants charging to watch an eHealth episode on TVO's The Agendaand "debriefing" on the Toronto subway.

Hudson, who headed the board as a volunteer, said he was shocked to hear some consultants at eHealth were making $2,700 to $3,000 a day and that one billed for a $1.65 tea at Tim Hortons and Choco Bites for $3.99.

بله، نمونه هزینه هایی که شده رو می بینید. تازه نمی دونید بعضی از رئیس روساشون که وقتی گندش دراومد و مجبور به استعفا یا اخراج شدن چه حالی کردن. این پایینو بخونین میفهمین. یعنی طرف حتی واسه آخر کارش هم نقشه داشته و یه جوری قراردادشو درست کرده که در هرصورت به نفعش باشه. ولی خوب میدونین، این کانادایی ها آدمای خوبین و این دفعه احتمالا اشتباه شده بوده.

“….Sarah Kramer resigned as chief executive officer this weekend after only seven months on the job and amid a scandal involving sole-sourced contracts and rich consultancy fees to Courtyard and other firms. She received $316,670 in severance pay, the equivalent of 10 months of her annual salary of $380,000….”

می بینین طرف سنواتش رو هم گرفته! تازه اینا وکیل گرفتن که اشتباه شده و نباید مارو بیرون میکردین و ما حقمونو میگیریم. اختلاف حقوق رو هم که دارین، در نظر داشته باشین که اینجا خیلی ها با حقوق سالی 30 تا کار میکنند. والا تو دولت فخیمه خودمون هم حقوق یه مدیر بالا مرتبه 10-15 برابر اون پایینیه نیست! حداقل رسمی اش نیست. بنابراین اختلاف طبقاتی هم اینجا تقریبا وجود نداره و همه در رفاه وعده داده شده به سر می برند!

میدونین کجاش واسه من جالبه؟ اینکه ما ایرونی های کانادا نشین واسه نفتی که اصلا خیلی هامون ندیدیم از کجا درمیاد، انقدر نق میزنیم و حرص میخوریم. ولی واسه پول مالیاتی که خودمون دودستی به این دولت محترم دادیم و یه مفتخورایی به این راحتی بالاش میکشن اصلا ناراحت نمی شیم. بابا این آب تورنتو چی داره لامصب!

بردگی در محیط کار

2009-12-05T06:47:00.000-08:00

از نظر علمی میدونید که هر سیستمی که سرپا مونده و فعالیت میکنه، حتما یه جوری با المانها و محیط اطرافش به تعادل رسیده که پایدار مونده. وگرنه چیزی که تعادل نداشته باشه که خوب معلومه از هم می پاشه. اینا رو گفتم که یه تحلیلی از وضعیت کار اینجا ارائه بدم. ما تو ایرون اکثر بحران ها رو در محیط اجتماع احساس میکنیم. از ترافیک و آلودگی هوا و طرز رانندگی شاهکار مردم گرفته تا دعوای زن و شوهر همسایه و قطع برق و سبزی آلوده و تحریم هسته ای و هزار کوفت و زهرمار دیگه. این چیزا غیر مستقیم به ما استرس وارد میکنه در حالی که اکثرا بهش عادت کردیم و برای هر کدوم نسخه خودشو داریم. در عوض تو محیط کار زیاد استرس نداریم و با همکارا میخندیم و ایمیل های جالب رو واسه هم فوروارد میکنیم و واسه رئیسمون تولد میگیریم و از هم می پرسیم عیدی رو کی میریزن. یعنی یه جورایی تو محیط کار شاید نسبت به جامعه استرس های کمتری بهمون وارد میشه. حداقل واسه من و خیلی از دوستام که اینجوری بوده.

اما اینجا، آمما! بله خوب محیط جامعه خیلی شسته رفته است. شما پاتو بزاری رو خط عابر طرف از 300 متری ات ترمز میگیره. همه مودب رانندگی میکنن، فقط گاهی انگشت وسط دست چپشونو بهتون نشون میدن. کسی هم به حکومت فحش نمیده که قراره 5 درصد به مالیات ها اضافه کنه و هوا هم که تمیزه. شما هیچ وقت صدای فریاد مرد همسایه و جیغ زنشو نخواهی شنید. چون ممکنه ناراحت بشی و زنگ بزنی 911، اونوقت چوبی در آستین آن ها خواهد رفت که ولومشون رو به شدت تحت تاثیر قرار خواهد داد. اینجا بابایی بود که دست زنشو کبود کرده بود، زنه هم تصادفا فرداش پلیس اونو دیده بود و برده بودش police station (همون کلانتری خودمون). زنه هم که تازه اومده بود کانادا بی خبر از همه چی سفره دلشو واکرده بود وگفته بود شوهرم منو زد. بعد میدونین چی میشه، هیچی تا 6 ماهی حق ندارین به 3 کیلومتری خونه تون و هرجا که زنتون ممکنه بره نزدیک بشین و لوازمتون رو هم یکی میره واستون جمع میکنه میاره! حالا زنه بعد به غلط کردن افتاده بود که بابا من شوهرم رو میخوام، من اینجا غریبم و هیچ کس رو ندارم. حالا کاری نکرده که، خوب دعوامون شده بود!

خلاصه بعد از یه مدت میفهمین که یه سیخ داغی هست به نام قانون که در اثر کوچکترین تخطی با عرض معذرت از طرف سردش اماله میشه. حالا اینا رو قبول، ما بچه های خوبی میشیم و دست تو دماغمون نمی کنیم و فضولات سگمون رو هم از تو پیاده رو جمع میکنیم. ولی سر کار که میرین ماجرا کلا عوض میشه، اونجا دیگه در حیطه اختیارات یک شرکت هستید و باید گوش به فرمان بی چون و چرای کارفرمایتان باشید. یادتونه میگفتن غربه سرمایه داری و امپریالیست و چه و چه و ما حرص میخوردیم که بابا چی میگی. اتفاقا این یکی رو راست میگفتن. ایجا آدم وقتی میره سرکار، این چیزا رو لمس میکنه . مهم نیست که شما کی بودین و چی بلدین. اگه پول میریزین تو جیب کمپانی، هستین، وگرنه خوش اومدین. کسی هم کار نداره که زن و بچه دارین و از این خبرا نیست. فقط هم باید اونجوری که میگن کارتونو انجام بدین، نه اونجوری که درسته. در اکثر محیط های کاری به شکلی بسیار موذیانه و پنهانی ، نوعی قانون بردگی حکمفرماست و مدام به شما فشار می آورند که باید بیشتر کار کنید و این کافی نیست و ما راضی نیستیم، در صورتی که هستند. انسان ایده آل سرمایه داری هم، انسانیه که بردگی رو ارزش خود بدونه و بیشتر پول ساز باشه.

تمام اینهارو گفتم که به همون حرف اولم برسم. شاید اینجا در جامعه احساس راحتی بیشتری میکنید، ولی اون فشار اصلی و استرس ویرانگر در محیط کار به آدم وارد میشود که اون تعادل برقرار شود. حالا کدومش بهتره ؟ هوم، خوب دیگه، انتخابش با شماست!

من شان نیستم

2009-11-30T18:52:00.000-08:00

برخی دوستان گله میکنند که چرا انقدر منفی می نویسی. بابا به خدا من نمی خوام منفی باشم، البته کلا آدم مشکل پسندی هستم ولی نمی تونم بگم ماست سیاهه! شما این خبر رو بخونید (اینجا) . اینو دیگه خودشون دارن میگن! بله، دو سوم مهاجرهای تحصیلکرده اینجا رسما under-employed هستند. یعنی در رده شغلی پایینتری به نسبت سواد و تحصیلاتشون کار میکنند و 10 سالی طول میکشه تا به همتاهای کانادایی شون برسن. خوب این رسما تبعیضه. تازه پز هم میدن که جامعه کانادا خیلی EDUCATED است!! دقیقا خودمو بگه، با این ساعت کارم بیشتره ولی درآمد پایینتری از همکار کانادایی خودم دارم که تازه ساعت کارش هم کمتره. در صورتی که میبینم راندمان کاری بهتری هم دارم (حداقل اولش!). تازه خیلی ها بهم میگن تو خیلی پررویی و قدر شغلت رو نمیدونی که مرتبط با رشته ات هست! خوب مگه قراره نباشه؟!

یادمه وقتی دنبال کار میگشتم بهم توصیه میشد که اسممو بزارم شان، چونکه میگفتن طرف اسم خارجی که میبینه حال نمیکنه و رزومه تو میندازه تو سطل آشغال و شانستو از دست میدی. حالی هی بگین اینجا همه حقوق برابر دارن و ما احساس نمی کنیم که با بقیه فرق داریم! باشه، ولی خوب حقوق اونا یه خورده برابرتره .

ماجرای کار پیداکردن خودم

2009-11-26T16:11:00.000-08:00

حتما میدونین که تو مملکت غریب که کسی رو ندارین یا اگرم دارین روش حساب نمی کنین، مهمترین چالش پول درآوردن یا جور دیگه بگیم "کار" داشتنه. کار پیدا کردن در اینجا هم مثل همه جای دنیا آشنا و پارتی میخواد. شما خودتون هم اگه رئیس باشین، ترجیح میدین یکی رو که میشناسین یا اونایی که میشناسین اونو میشناسن، بیارین تو دم دستگاتون تا یه آدم غریبه بخصوص که مهاجر تازه از راه رسیده هم باشه که هنوز باچم و خم سیستم و روش کاری کشور عزیزتون آشنا نیست.

خوب تا اینجا اون قسمت از job های پنهان که تو هیچ سوراخی آگهی نمیشن رو از دست میدین که خوب میدونین معمولا شیرین ترین کارها همینان. میمونه کارهای آگهی شده در سایت ها و روزنامه ها و Agency ها. کارهای توی روزنامه که عمدتا ماله عوامه : سکرتر، فروشنده، صندوقدار، تلفنچی، آشپز، کارگر ساده و از این قبیل. البته اسماشون خیلی دهن پرکن و جذابن و یه مدت طول میکشه تا بفهمین "معنی و مفهوم آن" چیست! مثلا نوشته Senior Sales & Marketing درشرکت برق . وقتی ته و توی کارو در میارین میفهمین که باید برین در خونه مردمو بزنین و آویزون بشین و بهشون اشتراک برق بفروشین! عین همون کارهای بازاریابی که تو ایرون داشتیم. البته اگه حال و حوصله شو داشته باشین حالا بالاخره کاره و ازش نون در میاد. اسمش هم که خیلی شیکه! بگذریم. من شروع کردم به جستجو در اینترنت و ارسال رزومه. خوب طبیعیه که جوابی زیاد نمیاد، چون تا میبینن طرف "سابقه کار کانادایی" نداره، رم میکنن و آدم خدای اون کار هم باشه ignore میشه. بنابراین اگه از قبل expect نکرده باشین، بدجوری تو ذوقتون میخوره، ولی چاره چیه همینه دیگه. کلا آش انقدر شور شده که خودشون نشستن ببینن راه چاره چیه که این همه آدمه متخصص که از اینور اونور دنیا اومدن اینجا ، کار under qualified نکنن و underpaid نشن. (دیروز تو رادیوشون شنیدم)

حالا اینا به کنار، میدونین که درست رزومه فرستادن هم که الکی نیس. باید هی بر اساس job مورد نظر، رزومه رو تغییر داد و لغت هاشو عوض کرد و یه cover letter جدید روش گذاشت که اینا هر کدوم کلی وقت میبره. یعنی شما تو یه ساعت فقط یکی دوتا رزومه درست درمون میتونین بفرستین. خلاصه بعد از بیش از دویست رزومه ای که این ور اونور فرستاده بودم بالاخره بعد یه ماه، اونم آخرش یه Agency بهم زنگ زد. کلی منت گذاشت که شما سابقه کار کانادایی رو نداری، ولی چون career history ات مرتبطه لطف کردیم و باهات تماس گرفتیم. بعد یه قرار مصاحبه تلفنی باهام گذاشت واسه روز بعد که یک ساعت و نیمی طول کشید و دو روز بعد تازه بهم گفت که کاره چیه و کجاست و یه قرار مصاحبه حضوری برام ردیف کرد. منم خوشحال و خندان که بالاخره این چنگک ما هم یه جا گیر کرد، کت شلوار کراوات کردم و رفتم برای interview. بگذریم که تقریبا دو ساعت تو راه بودم تا با این مترو اتوبوس داغانه اینجا به محل مورد نظر رسیدم. تازه صد دفعه مسیر رو تو اینترنت و اونترنت چک کرده بودم که عوضی سوار نشم و گم و گور نشم. تو دلم میگفتم من که یه هفته این مسیرو بیام که فاتحه ام خوندست! تو اتوبوسی که عین متروی تهرون آدم بار زده بود، صورت تو صورت چینی و آفریقایی وایستاده بودم و تحمل میکردم! به هر بدبختی بود 5 دقیقه مونده رسیدم به شرکت مزبور و رفتم تو. خودمو به reception معرفی کردم و گفتم با دیوید قرار دارم. چند دقیقه بعد دیویدجون اومد و دیدم بهه! اینکه از اون جهودای خرمذهبه که از این کلا کوچولوها رو سرشونه. بعدا که از دوستام پرسیدم فهمیدم این کلاها رو به موهاشون سنجاق میکنن که نمیفته. منو برد تو دفترش و یه قهوه برام ریختو و راجع به کار شرکتشون توضیح داد و عکس باباش رو هم که رو دیوار بود بهم نشون داد و گفت که این شرکت 40 سال پیش توسط اون راه افتاده (اصلا 40 سال پیش کانادا نه منه!) بعد نفر تکنیکالشون اومد و اونم شروع کرد به بیشتر سئوال های فنی پرسیدن. زمینه کار شرکتشون فروش و سرویس یه Motor & Drive معروف بود که از ایرون هم میشناختمش. بعد هم منو برد و اون پشت، انبار و دفتر فنی و کارگاهشونو نشونم داد. طرز برخوردشون طوری بود که گفتم خیلی خوب از فردا باید پشت اون میز بشینم و کارم هم اینه. بعد که برگشتم خونه از Agency یارو بهم زنگ زد و گفت متاسفم، اینا گفتن فلان سابقه کاری رو که ما مد نظرمونه نداری و میریم دنبال یکی دیگه. خوب خوشحال شدم که اون مسیر لعنتی رو دیگه نباید برم و ناراحت ار اینکه یکی منو unqualified کرده بود. دو ساعت بعد دوباره نشستم پشت کامپیوتر و روز از نو روزی از نو. دیگه تقریبا کاری نبود که رزومه نفرستاده باشم. طرف های عصر تو یه سایت داغان یه job دیدم که مرتبط بود ولی حتی آدرس Email هم نداشت و فقط اسمش و فکسش رو گذاشته بود. گفتم بزار اینم بفرستم. resume و cover letter رو پرینت و فکس کردم و بعد زنگ زدم که ببینم رسیده یا نه و بعدش با کی باید پیگیری کنم. زنه هم دودرم کرد و گفت اگه qualify باشین ما خودمون باهاتون تماس میگیریم. یعنی هیچ وقت اسم key person رو به شما نمیدن. هیچی، فردا صبحش رفته بودم پیاده روی که مدیرشون بهم زنگ زد و گفت میخوام باهات interview کنم. منم برای همون روز قرار گذاشتم و رفتم. این یکی با اتوبوس همش نیم ساعت راه بود و کارشون هم کاملا زمینه تخصص خودم بود یعنی برنامه نویسی PLC زیمنس. یه شرکت ماشین سازی که ماشین آلات تولید لوله های خاصی رو تولید میکنند. کل داستان نیم ساعت طول نکشید و به حقوقی 10 تا بالاتر از offer قبلی استخدام شدم. وقتی از در شرکته اومدم بیرون، اون غرور شکست خورده دیروزم التیام پیدا کرده بود.

بدو بدو کانادا، جا نمونی!

2009-11-25T18:55:00.000-08:00

واقعا وقتی آدم اینور آب نشسته و میبینه ملت چه دست و پایی میزنن که بیان اینجا، فقط میتونه یه پوزخند زهرماری بزنه. از اون بدتر کلاهبردارهایی هستن که اینور دندون تیز کردن که چه جوری این عشاق سینه چاک کانادا رو کیسه کنن. یه بابایی رو بهم نشون دادن که تا حالا قرار عقد با 5-6 تا دختر ایرونی رو گذاشته و از هر کدوم 20-30 میلیون گرفته به عنوان هزینه وکیل و مکیل. با هرکدوم هم تو یه کشور قرار گذاشته و رفته عکس بغل تو بغل گرفته که یعنی ما نامزدیم و قراره ازدواج کنیم و جالب اینکه ایرون هم نمی ره! هزینه بلیط و هتلش به ترکیه و دوبی و سوریه و هزار کوفت وزهرمار دیگه رو هم ازشون تا قرون آخر گرفته. همه اون دخترها هم بیچاره ها سرکارن و هی نشستن که کارشون درست بشه بیان! بگذریم. تازه یارو که اومد اینجا فکر کردین چی میشه؟ هیچی میره تو فروشگاه های لباس با مینیمم دستمزد کار میکنن که پول تو جیبیش دربیاد. از همه جالبتر اینکه خیلی دخترها به این امید میان که اینجا یه شوهر خوب پیدا کنن!! نکته دیگه ای که الان یادم اومد اینه که شما اینجا خیلی راحتتر از ایرون میتونی خودتو پولدار نشون بدی. اتفاقا یه مورد خانوم و آقایی رو دیدم که هردو گول ظاهر پولدار اون یکی رو خورده بودن و بعد که گندش در اومده بود کارشون به دعوا کشیده بود. بعضی ها هم البته واقعا پولدارن و یا بابا مامان براشون از ایرون میفرستن که خوب راستشو بخواین خیلی لذت بخشه! چون سیستم اقتصادی کانادا آنقدر زیرکانه پیاده شده که هرچقدر هم کار کنین و پول دربیارین، همشو ازتون از راههای مختلف پس میگیره و آخرش بازم بدهکارین. یه سری هم که از طریق باج سبیل یا همان"سرمایه گذاری!" میان. یعنی 120 میلیون پول نازنین رو میدن به آقای گاورمنت کانادا، بعد میرن توصف که بهشون اقامت دایم بدن، تازه کلی شرط و شروط هم داره از قبیل اینکه باید نشون بدن توانایی اداره کردن یه بیزنس رو داشته باشن و چه و چه. این وکیل های عزیز هم با هر نفری که از این راه میارن کلی پورسانت از دولت اینجا میگیرن، یعنی هم از توبره میخورن و هم از آخور. چون قبلش بابت هزینه درست کردن کار "سرمایه گزار" کلی سرکیسه اش کردن. خلاصه بدو آقا که جانمونی! تموم میشه ها!!

نیاگارا، Mall و دیگر هیچ

2009-11-22T18:23:00.000-08:00

اگر در تورنتو و شهرهای اطراف آن ساکن باشید، برای تفریح آخر هفته تقریبا جای خاصی وجود نداره که آدم بره. یعنی با ایرون خودمون هیچ فرقی که نداره هیچی، بدتر هم هست. از چند ماه پیش که اینجا اومدم، تنها جای واقعا تفریحی که دیدم آبشار نیاگارا و محدوده اطراف اون بود که خوب جدا قشنگه و آدم از تماشای شکوه و زیبایی طبیعت لذت میبره. ولی خوب اونم بعد دو سه دفعه عادی میشه. به جز اون یه دریاچه ای هم در شمال اونتاریو هست که در اطراف شهر Barrie ساحلی تفریحی داره که فقط یکی دوماهی تو تابستون که هوا به اندازه کافی گرم باشه قابل استفادست که اونم انقدر شلوغه که من ترجیح میدم نرم. عین پلاژهای عمومی شمال خودمونه.

در کل کشور کانادا زیاد جایی واسه دیدن نداره و شما بیشتر باید با مفاهیم معنوی که در اینجا به روحتون تزریق میشه صفا کنین. در عمل بیشتر مسافرت های تفریحی مهاجرین کانادایی به خارج از کاناداست، که این وسط سواحل و resort های کشورهای آمریکای مرکزی مثل مکزیک، جاماییکا، کوبا و دومینیکن طرفدار زیاد داره. چون هم ارزونه و هم نسبتا نزدیک. پولداراش هم میرن هاوایی و باهاماس. جالبه که کسی زیاد اروپا نمیره. حالا همه اینا به کنار تفریح اصلی مردم کانادا به خصوص در 7-8 ماه سرد سال، مال گردی و خرید است. مال های بزرگ و سرپوشیده، شلوغترین جایی است که آخر هفته ها میبینید. خوب، خرید کردن به نظر من واقعا تفریح لذت بخشیه گرچه میدونم اکثر آقایون دوست ندارن! یه چندتا کلاب وطنی هم هست که یه بار منو بردن حالم بهم خورد! اینجا حتی از پارتی های مدل ایرون هم خبری نیست. اینجا اسمشه که Multi-Cultural هست، ولی در عمل هیچ کالچری شما رو تو خودش را نمیده. عیسی به دین خود، موسی به دین خود، محمد هم همینطور. میمونه تفریح اصلی ما ایرونی ها یعنی خوردن. اینجا همه رستوراناش هنرشون اینه که مرغ و گوشت و سیب زمینی رو به 100 شکل مختلف به خوردتون میدن. پیتزاهاشون هم واسه ما زیاد جالب نیست. باز جای شکرش باقیه که میتونین برین رستوران ایرونی و یه غذای وطنی بخورین کیف کنین، وگرنه غذای خودشون استیک و وینگز و سیب زمینه. البته اگه با غذاهای chinease حال کنین، رستوران های زنجیره ای ماندارین واقعا خوبن. همینطور رستوران های ایتالیایی.

بازم میگم، اینا impression منه و ممکنه واسه بقیه اینجوری نباشه. ولی خوب اگه یه things to do in Toronto بزنین، می بینین مثل جاهای دیگه دنیا نیست که 100 تا جای دیدنی واستون لیست کنه. بازدید از باغ وحش و رفتن به مرکز خرید توی اون کاراییه که توی شهری که اسمش متروپولیتنه جذاب محسوب میشه!

Deal خوب

2009-11-20T15:12:00.000-08:00

اینجا همه دنبال deal خوبن. همه میخوان save کنن.

"بخر! deal خوبیه ها، از دستت میره"

"دنبال یه ماشین 4-5 تایی میگردم. deal خوب چی سراغ داری؟"

" خوب شد اون خونه رو نخریدی. اصلا deal خوبی نبود."

اینا اصطلاحاتیه که اینجا به دامنه لغات شلم شوربای ما ایرونی ها اضافه میشه و حس خارجی حرف زدن بهمون میده. رادیو، TV، روزنامه و flyer همه دارن مدام تو چشم وگوشمون میکنن که چی بخریم چندتا save میکنیم و کجاها deal خوب پیدا میشه. حالا اینجا به قول کانادایی ها باید smart shopper یا bargain hunter باشی و بتونی deal خوب و بد رو از هم تشخیص بدی. اصلا یکی از چالش های زندگی کانادایی توانایی درست deal کردنه. جالبه بدونین که تو مشاغل مربوطه فقط به ماشین فروش ها لفظ dealer اطلاق میشه. خوب شاید چون همه جای دنیا ماشین فروش ها واقعا آخرdealer هستن، تو ایرون که یادتون باشه کسی نمی تونست سر نمایشگاهی کلاه بذاره، مگه جماعت خودشون. اینجا هم همینطوره. کما اینکه اینجا هم جامعه ایرونی جربزه خود رو نشون داده و پست های فراوونی رو در این صنف از آن خود کرده. منم تصادفا از یه dealer ایروونی ماشین خریدم. یعنی اول ماشینو با دوستم دیدیم، بعد که رفتیم تو بپرسیم چیه، دیدیم طرف ایرونیه. از بچه های پاک محله مجیدیه هم بود، موهای فرفری، کت شلوار خاکستری با پیرهن ساتن مشکی و کفش سیاه نوک تیز. آخر تیپ نمایشگاهی، خوب هم بلد بود چطور deal کنه و به من هم میگفت استاد گرامی. به نظرم که deal خوبی بود، خدا کنه واقعا همینطور باشه!

Proudly Canadian

2009-11-20T13:47:00.000-08:00

این جمله بعد از یه مدت اینور اونور به چشمتون میخوره : "Proudly Canadian" . معمولا روی تبلیغ کالا یا ماشین به چشم میخوره من که اوائل سر در نمی آوردم، ولی بعد برام توضیح دادند که چون تو کانادا کارگر (به قول اینا لیبر) خیلی گرونه، اگر چیزی رو واقعا همینجا تولید کنند، یعنی تونستن طوری هزینه تمام شده رو پایین بیارن که مثلا با مشابه چینیش قدرت رقابت داشته باشه. چون وگرنه میرفت و تو چین تولید می شد. بنابراین باید افتخار کنیم که ما کانادایی ها تونستیم چیزی تولید کنیم که پوز چینیه بخوره! این شامل آدمها هم میشه، چون هرکسی که نمیتونه به این سادگی کانادایی بشه و باید از هفت خوان رد شده باشه و IELTS هفت هم داشته باشه! شاد باشید.

من اینجوری اومدم کانادا (5)

2009-11-16T18:26:00.000-08:00

بعد از اینکه ویزامون اومد، شمارش معکوس برای سفر و بهم زدن خونه زندگی شروع شد. یکی از موارد اصلی هم quit کردن از کارم بود. البته اکثر همکارام میدونستن، ولی قضیه رو تا اون موقع با رئیسم نگفته بودم. یادمه وقتی رفتم پیشش و گفتم رئیس جون من دارم میرم کانادا، خیلی کول گفت که خوب یعنی چی، اینجا همه دارن میرن کانادا! اینکه چیزی تازه ای نیست. جواب دادم نه رئییس جان من دیگه جدی جدی دارم میرم و اومدم که کارامو تحویل بدم. گفت خوب این شد یه چیزی و طبق معمول آرزوی موفقیت کرد و گفت هرکی از این شرکت رفت عاقبت به خیر شد، البته به جز آقای فلانی که اونم رفت زیر ماشین و ربطی به اینجا نداشت. بعد paperwork مربوط به ترک شرکت رو بهم توضیح داد و مشخص کرد که پروژه های کاری رو به کی تحویل بدم. دو سه هفته بعد که آخرین روزهای کار رسمی من بود برام یه مراسم تودیع و شیرینی خوران خیلی صمیمی گرفتن و کلی عکس گرفتیم و خندیدیم و کادوبازی کردیم. کلا چون من همیشه خودم از سمت هایی که تا حالا داشتم زدم بیرون، این قسمت ماجرا برام جالب و خاطره انگیزه. از یه طرف دل کندن از آدم هایی که شاید بیشترین ساعت های روز رو باهاشون میگذزونی سخته و از طرف دیگه رفتن و تجربه کردن یه محیط کاری جدید وسوسه انگیزه که لزوما شاید بهتر هم نباشه، ولی من دوست دارم. یکی از همکارای قدیمی هم با یه special gift بدجوری شرمندم کرد. از وقتی که کارم رو ول کردم تا روزی که اومدم اینجا به دلایل مختلف سه ماهی طول کشید و تو این مدت واسه درآوردن خرج زندگی چند تا کار کانترکتی برداشتم که اتفاقا خیلی هم بهم مزه داد! تو اون ماه آخر هم بهم یه شغل خیلی خوبی پیشنهاد شد که یه دو سه روزی دودوتا چارتا میکردم که قبول کنم یا نه و حتی یه روز هم رفتم سرکار، ولی فکرکردم نه، اینکه بعدا هم هست. حالا فعلا قاچ زین کانادا رو بچسبم بهتره. تو این مدت در کلاسهای IOM هم شرکت کردیم که واقعا جالب بود از چند نظر: اول از اینکه فهمیدم نصف بیشتر آدمهایی که میرن کانادا از طریق ازدواج، سرمایه گذاری و یا اسپانسرشیپ والدین یا فرزندان میان و شاید فقط 30% مثل ما به عنوان نیروی کار حرفه ای مهاجرت می کنند. ثانیا از تو همون کلاس چشم دیدن همدیگرو ندارن، چه برسه به اینجا! بعدا براتون تعریف میکنم که اینجا چه جور ایرونی هایی دیدم و دارم میبینم. خیلی فانه! ضمنا میتونین از طریق IOM بلیط ارزونتر هم بگیرین رو پرواز خوب لوفت هانزا. یادتون باشه صندلیتونم رزرو کنین. بله، می گفتم، این وسط قسمت بهم زدن خونه زندگی و فروختن و بخشیدن مال و اموال و دل کندن از خنزر پنزرهایی که یه عمره نتونستی دورشون بریزی خودش سریالی بود. خوب اول از همه مامانا میان و همه چیزای گرون رو حیوونی ها به همون قیمت نو میخرن که که به بچه شون کمک کرده باشن. بقیه رو هم دوست و آشنا و فامیل هر کدوم یه تیکه شو برداشتن. هر چی هم که موند یه خانم محترمی بود که دادیم بهش برد واسه خیریه و فقیرا. این وسط قسمت دردناکش کتابها و مجله ها بود. چون هم سنگین و غیرقابل حمل بودن و هم همشو مجبوری بز فروختیم به یکی از این دکه های کتاب دست دوم فروشی. یه مقدار لوازم خونه رو هم فریت کردیم که اینجا داستانی داشتم سر تحویل گرفتن و ترخیصشون. شاید دل کندن از خونه ای که توش سالها واقعا زندگی کرده بودم، غم انگیزترین قسمت ماجرا بود. خوب فکراتونو بکنین، مهاجرت در حرف آسون و جذابه، ولی در عمل سخت و پراسترس. پل های پشت سرتونم به هیچ وجه خراب نکنین و همیشه یه کوره راهی واسه برگشتن وا بزارین. اینجا خیلی ها هستن که زیاد هم راضی و هپی نیستن ولی راه پس و پیش هم ندارن و مجبورن با انتخابشون کنار بیان. ای بابا، باز زیاد روضه خوندم. تا بعد.

خونسردی به سبک کانادایی

2009-11-13T17:40:00.000-08:00

اینجا اکثر آدم ها خیلی ریلکس هستند. یا حداقل اینجور به نظر می آیند. نمی شنوید کسی داد بزنه. کسی اعتراض هم نمی کنه. بگذارین یه نمونه جالب براتون تعریف کنم. می دونید که این کانادایی های عزیز گواهینامه هیچ جا رو قبول ندارن( به جز آمریکا و تعداد انگشت شماری کشورهای دیگه). حتی گواهینامه رانندگی بین المللی رو هم قبول ندارن، چون باهاش ماشینتون رو بیمه نمی کنند. در ارتباط با ما جماعت ایرونی هم به علت تقلب فراوان ( اصلا تو ذاتمونه!) حتی ترجمه رسمی گواهینامه مون هم پذیرفته نمیشه و من دادم گواهینامه رو دوباره ترجمه کردند. حال بگذریم، 10 روز بعد از اینکه رسیدم اینجا ، رفتم Drive Test امتحان آیین نامشونو دادم و همون موقع قبول شدم و بعد رفتم اینترنتی واسه امتحان شهر وقت گرفتم که افتاد دو هفته بعدش. این دو تا امتحان 125 دلار هزینه داره. درست سه روز بعد زد و کارمندای Drive test اعتصاب کردن که حق و حقوقشون زیاد بشه یا کم نشه. نشون یه اون نشون که الان 9 هفته گذشته و اینا هنوز تو اعتصابن و نتیجش اینه که کسی نمیتونه گواهینامه بگیره! دولت استانی هم خیلی ریلکس گفته ما کاری نمی تونیم بکنیم و سندیکای کارگری که اسمش یونیونه باید یه جوری با روسای شرکت مجری امتحانات رانندگی کنار بیاد. حالا اصلا جهنم که این مسخره بازی چه impression به من میده و من تا گواهینامه این خراب شده رو نداشته باشم نمی تونم ماشین بخرم؛ تو خبرا میخوندم که یه سری آدم که میخوان گواهینامه رانندگی اتوبوس و تریلی بگیرن و برن سر کار، علاف و چارچنگولی موندن . هیچکس هم ککش نمی گزه. داشتم اینو میگفتم، هیشکی اعتراض نمی کنه . همه خونسرد هستند خود رو تابع قانون میدونن! چون اعتصاب کاملا قانونیه و ما باید عواقب و عوارضش رو بپذیریم، حتی ما ایرونی های عزیز. باز اینا رو گفتم حرصم گرفت! آخه یادم میاد هر دفعه میرفتم شهرک آزمایش با اینکه کارم راه می افتاد، کلی بد و بیراه میگفتم. الان که سه ماهه نشستم یه امتحان کوفتی رانندگی بدم جیکم هم در نمی آد! دارم به آرامش می رسم، از نوع کانادایش.

بحران هویت در مهاجرت

2009-11-12T19:14:00.000-08:00

در کانادا چیزی به نام هویت فردی و اجتماعی وجود ندارد. چون خانواده ای وجود ندارد. هرکی از یه جا اومده و نیازی نداره بقیه اصل و نسبش رو بدونن. اصلا خیلی ها در رفتن و اومدن. هویت شما منحصر به چند شماره (نظیر SIN Number و شماره گواهینامه رانندگی) و از همه مهمتر Credit History شماست. این آخری چیزی نیست که بتوانید از راه میانبر و با تیزبازی بدست آورید، بلکه برعکس باید صبر کنید تا زمان بگذرد و هرچه بیشتر بهتر تا به اصطلاع کردیت تان build up شود. اینجا اگر کردیت نداشته باشید شما را به خیلی از بازی ها راه نمی دهند. در حقیقت هویت شما با کردیت تان و یا به زبان دیگر با اعتبار اقتصادی تان معین می شود. فرقی نمی کنه که دکتر مهنس باشی یا بقال و راننده تاکسی، اینکه پول چقدر داری یا چقدر در اختیارته مهمه. شما به عنوان یه مهاجر باید اول از همه تمام وجهه و سطح اجتماعی که قبلا داشتین رو ببوسین بذارین کنار و بعد بگردین ببینین میتونین خودتونو از یه گوشه کناری وارد بازی کنین یا نه. اگه تا حالا امام رضا رفته باشین، دیدین که همه دارن میجنگن که دستشونو به ضریح برسونن. اون وسط دیگه بین نونوا و استاد دانشگاه فرقی وجود نداره. کانادا هم همینه، هیچ کس شما را تحویل نمیگیره. این شمایین که باید با پررویی آویزون بشین. این یکی از عوارض دردناک مهاجرت است که باید بتونین باهاش کنار بیاین. من که فعلا بدجوری باهاش درگیرم! شب بخیر.

من اینجوری اومدم کانادا (4)

2009-11-10T14:57:00.000-08:00

از دمشق که برگشتیم ظرف یکی دو هفته مدارکی که آفیسر خواسته بود به همراه فرم درخواست ویزا رو آماده و بردم سفارت کانادا در تهران تحویل دادم. اینا یه پست دیپلماتیک داشتن که مدارک رو مجانی میفرستادن سوریه. پول Landing Fee رو هم همون موقع دادم که چقدر شانس آوردم. چون از دو ماه بعد دیگه این سرویس کوفتی رو هم نمیدادن و مهاجرهای بینوا باید پول رو به دمشق میفرستادن. اونم با چه فلاکتی، چون شماره حساب که نمیدن، باید Money Order بفرستی. بانک های ایرونی که قربونش برم با هیچ جای دنیا همکاری ندارن. پس باید چیکار کرد؟ میگم بهتون، باید یکی رو تو کانادا پیدا کنین که بره از بانک به اسمه شما حواله بگیره. بعد اونو براتون بفرسته ایرون. بعد شما اونو بفرستین سوریه. حالا این وسط پول رو چه طوری به دوستتون میرسونین، خودش یه داستان دیگست. بگذریم، بعد دو ماه حالا ایندفعه فایل نامبر فدرال اومد و نوشته بود که اگه درخواست ویزای شما تایید بشه، مدارک پزشکی رو براتون ارسال میکنیم. حالا دیگه از صف کبک در اومدیم رفتیم تو یه صف دیگه. کلا مهاجرت یعنی همین. این صف که تموم میشه، تازه میری تو صف بعدی. بدشانسی وقتیه که از صف بندازنت بیرون، چون نوبتت سوخت میشه. حالا اینا که قسمتهای خوبش بود! وقتی میرسی اینور آب چی میشه؟ بله ، میری تو صف new comer ها. این دیگه خیلی صف داغانیه، چون خیلی شلوغ و درازه و تازه یه صف هم نیست، چند تا صفه. باید حواست باشه که تو همشون زنبیل بذاری و جا بگیری، وگرنه حالا حالاها نوبتت نمیشه. این صف ها رو یادم باشه بعد مفصل توضیح بدم. خوب این پرانتزو ببندیم بریم سراغ بقیه ماجرا. یه 8-7 ماهی از ارسال این مدارک آخری گذشته بود که یه پاکت گنده اومد و توش فرم های آزمایشات پزشکی یا همون مدیکال بود. چند تا دکتر امین سفارت رو هم توش معرفی کرده بودن که یعنی باید برین پیش اینا. یه هفته بعد رفتیم پیش دکی جون که اتفاقا پزشک اطفالی بود که راحت80 سال رو داشت. پیرمرد دوست داشتنی با کت چارخونه درشت و پاپیون مشکی. قسمت شیرینش این بود که بابت یه معاینه سرپایی و دو تا آزمایش خون و ادرار و یه عکس قفسه سینه و هزینه پست کردن اینها نفری 200 هزار تومن شارژمون کردن! حالا الان اینو یادم اومد بگم که تو کانادا جواب آزمایش رو دست خودتون نمیدن، بلکه میفرستن واسه دکتری که براتون آزمایش رو نوشته. این یه کارشون رو من خوشم اومد، چون دردسر رفتن جوابو گرفتن و بردن پیش دکتر رو نداره. در مرحله بعد ، جواب آزمایش ها پس از تایید دکتر، به جایی در فرانسه ارسال میشه و اونا تایید نهایی رو میکنن و بعد به سفارت در سوریه گزارش میدن که این بابا اوکی بود یا نه. دیدین تو فیلم های تاریخی برده که میخواستن بخرن دهنشو وا میکردن دندوناشو نگاه میکردن؟ این داستان مدیکال هم همونه. یعنی ما برده مدرن و سالم میخواهیم که خوب بتونه کار کنه! (البته اگه کاری گیرش اومد!). خلاصه آخرای اسفند 87 بود که یه Email اومد که در خواست ویزای شما پذیرفته شده و میتونیین از تاریخ فلان تا فلان (یک ماهی تایم فریم داشت) برای گرفتن آن همراه پاسپورت بیان سفارت کانادا در دمشق. خوب لامصب، تو که تو ایرون هم سفارتخونه داری، مگه آزار داری میخوای دوباره مارو بکشونی به اون سوریه خراب شده؟ خوب همین جا بده دیگه. من که نفهمیدم چرا اینکارو نمی کنند. حالا نگو این شده یه بیزنس برای دیگران. در کش و قوس رزرو بلیط واسه سوریه بودم که یکی از بچه ها خبر داد آرامکس تو تهرون پاسپورتو میگیره میبره سوریه ویزا رو میگیره میاره. زنگ زدم پرسیدم، دید آره اینکارو میکنن. دودل بودم پاسپورتو را بدم ندم که چند نفر گفتن ما اینکارو کردیم و فقط 100 هزار تومن هزینه شد. میرزه که سوریه نری! خلاصه 5 فروردین 88 که اولین روز کاری بود اول وقت رفتم دفتر آرامکس تو ملاصدرا. دیدم به، بابا اینجا خود سفارته! اون کارمند شون قشنگ می گفت فرم فلان رو بده، بعد فایل نامبرتو اینجا بنویس و چه و چه. همه هم فقط برای همین کار اومده بودن! درست 10 روز از آرامکس بعد زنگ زدن و گفتن که ویزاتون حاضره بیاین پاسپورتاتونا ببرین. تازه داستان شروع شد.

من اینجوری اومدم کانادا (3)

2009-11-08T09:43:00.000-08:00

مصاحبه شاید یکی از قسمت های جالب و راحت داستان بود. چون آفیسر خیلی باشخصیتی بهمون افتاد. آقای پواسون که معنیش در فرانسه میشه ماهی ما رو به اتاق مصاحبه راهنمایی کرد. روند کار مثل مصاحبه های ویزا در سفارت خونه هاست. یعنی یارو اونور یه دیوار شیشه ای نشسته و مدارک رو از کشوی زیر شیشه با شما رد و بدل میکنه. کل ماجرا حدودا 45 دقیقه طول کشید که بیشتر از نیم ساعتش به کنترل مدارک و وارد کردن یه سری اطلاعات تو کامپیوترش گذشت. ابتدا سئوالات به زبان فرانسه بود و از وسطاش اجازه گرفت که میتونم به انگلیسی هم بپرسم که ما هم گفتیم چاکرتیم، اصلا تو همشو انگلیسی بپرس! اون اولش هم یه حالی داد و پرسید تاریخ تولد؟ که وقتی جواب دادم گفت اینکه با اطلاعات مندرج در فرم درخواستت نمیخونه. وقتی به پاسپورتم نگاه کردم دیدم بنده خدا راست میگه، تاریخ تولد پاس قبلی وجدیدم با هم فرق میکنند! که خوب از اشتباهات لپی برادران پلیس+10 خودمونه. البته طوری نشد و گفت بالاخره کدومش درسته که من جدیدرو به عنوان رفرنس دادم. انقدر این پروسه مهاجرت تو ایرون طول میکشه که 6 دفعه پاسمون این وسط عوض بدل میشه. بگذریم، از ما از این سئوال های کلیشه ای که واسه چی میخواین برین کانادا و چرا من باید شما رو قبول کنم رو نپرسید و مجبور نبودم جواب های چرندشو تحویل بدم! میگن از یه بابایی این سئوال رو پرسیدن که

چرا میخوای بری کانادا، اونم گفته چون کشور خوبیه بعد پرسیده چرا؟ طرف جواب داده چون وکیلم گفته خوبه!! بعد هم ردش کردن. منم بودم میکردم. سئوال مهمی که از من پرسید این بود: مهمترین مشکل پس از ورود چیه؟ خوب بابا معلومه، کار پیدا کردن. از خانومم هم پرسید که میخوای اونجا ادامه تحصیل بدی که از قبل حاضر کرده بود که بگه نه، چرا؟ چون اینا دنبال نیروی کارن نه سربار اضافی! حالا اگرم میخوای بخونی بایست بگی نه. بله، مصاحبه تموم شد و welcome to Canada رو گفت و فرم پرینت امضا شده Certificate de Selection de Quebec رو بهمون داد و اومدیم بیرون. زنگ زدیم ایرون و خبر پیروزی !! رو داردار کردیم. بعد هم رفتیم طبق معمول خرید! وقتی برگشتیم هتل، حاج آقای صاحب هتل گفت بعد ازظهر ماشین میبره همه رو زینبیه زیارت . ما به جاش رفتیم از مقبره یزید و بعدش آرامگاه صلاح الدین ایوبی ، سردار ایرونی که در جنگ های صلیبی کفار مسیحی رو شکست داده بود بازدید کردیم (فیلم Kingdom of Heaven یادتون هست؟).

جالبه که قبر یزید رو نمی ذارن شیعه ها ببینن چون میگن آب دهن میندازن!! بازار دمشق هم به یه بار دیدنش میرزید. روز بعد هم برگشتیم ایرون.

!It goes over by itself

2009-11-08T08:58:00.000-08:00

این جمله ای است که معمولا وقتی دارین میمیرین و رفتین دکتر، اونم بعد از کلی نشستن تا نوبت تون بشه میشنوید! تو ایرون ما عادت داشتیم وقتی میریم دکتر،دکتر یه نگاهی به قیافه مون میکرد و یه لیست بلند بالا قرص و آمپول می بست به نافمون. اکثرا همه تو خونه مون یه داروخانه کامل داریم که اکثرا هم تاریخ مصرف گذشته است. حالا این کانادایی ها از اون ور پشت بوم افتادن. اعتقاد دارن که باید به بدن فرصت داد تا خودش با بیماری مبارزه کنه. حالا اگه در راه این مبازره شهید شد امری است علیحده! بنده، از اقبال بلندم درست صبح روزی که شبش باید پرواز میکردم به کشور امید و آرزوها زد و مریض شدم. از این مریضی های فصل تابستون که دل و روده رو داغان میکنه و همش تهوع و ببخشید استفراغ به آدم میده. از اون بدجوراشم گرفته بودم که میگفتن اینو حاجی های عزیز از سفر مکه سوغاتی آوردن. بگذریم که تو هواپیما چی کشیدم تا رسیدم. داروهام رو هم با خودم آورده بودم. خدا براتون نخواد که بیاین اینجا و مریض هم باشین. چون تا سه ماه از بیمه و Health support خبری نیست. بگذریم بعد یه هفته دیدم نه بابا قضیه جدیه. به اتفاق دوستم رفتیم جایی به نام Walk-in Clinic. یه چیزی تا مایه همون درمونگاه های خودمون. 50 دلار جرینگی گرفتن و گفتن بشین تا صدات کنیم. دوستم گفت شانست خلوته چون معمولا یه دو سه ساعتی باید بشینی! بعد یه نیم ساعتی رفتیم تو اتاق دکتر. دکتر مرد جوانی بود و یه سری تست های معمول کرد و وقتی نشانه های بیماریم رو توضیح دادم گفت این یه عفونت روده ای است و مشکلی نداری، میتونی بری! من گفتم پس دارو چی؟ که در جواب گفت no need to medication. It goes over by itself. بله اومدیم بیرون و گفتیم باشه حالا بازم صبر میکنیم، لابد خوب میشم دیگه. بعد یه هفته که دیدم نه هیچ خبری از بهبودی نیست. هر 3-4 روز یه بار هم باید یه بسته قرص تهوع میخوردم بسته ای 5 دلار (8 عدد قرص، همونی که تو ایرون یارو داد میزنه قرص ماشین، قرص ماشین بدم) دیگه کاملا کلافه و عصبی شده بودم! .تا اینکه دوستم با پارتی بازی برام از یه دکتر ایرونی وقت خارج از نوبت گرفت و رفتیم. دوباره یه 50 دلار پول ویزیت دادم و بعد یه ساعتی به حضور جناب دکتر شرفیاب شدم. میگفتن ایشون دکتر دربار بوده و با اشرف سر یه میز قمار میکردن. بگذریم، ایشون تشخیص داد که بنده ورم روده دارم و برام دوتا آزمایش و سی عدد قرص روزی یک عدد تجویز کرد که 45 دلار هم پول اون قرصها شد و 70 دلار هم آزمایش. البته بعد یک ماه دیگه خوب شده بودم. ولی خلاصه اینکه یه مریضی ساده اینجا واسم بالای 200 دلار آب خورد، حالا گذشته از پولش اعصابم بدجوری بهم ریخت. چون احساس میکردم دوا درمونی در کار نیست. کلا واسه ما که عادت کردیم هروقت سرمون درد میگیره فرداش بریم پیش متخصص فوق دکترای مغز و اعصاب، سیستم پزشکی اینجا بدجوری رو nerve میره. چون از این خبرا نیست، اول باید از یه دکتر عمومی که به عنوان family Doctor خودت انتخاب کردی وقت بگیری. دو هفته بعد که بهت وقت داد و معاینه ات کرد، اگه صلاح دید معرفیت میکنه به متخصص، یعنی خودش برات وقت میگیره که معمولا میفته 3 تا 6 ماه بعد!! حالا اگه این وسط مردین دیگه خود دانید. شما به هیچ وجه نمی توانید شخصا از یه دکتر متخصص وقت بگیرید، یعنی سیستم به شما اجازه این عمل ناشایست رو نمیده! بله این ماجرا یکی از تجربه های کانادایی شیرین من بود. الانم که این داستان آنفولانزای خوکی علم شده، دلم میخواست بودید و میدیدن که مردم با بچه کوچک 8 ساعت تو سرما تو صف وایمیستن که واکسن بزنن. اونوقت میگین کانادا بهترین سیستم پزشکی دنیا رو داره و چه و چه. بگذریم ، ایشالا تنتون همیشه سالم باشه و محتاج طبیب اونم از نوع غریبش نشین!

اولین برف کانادایی

2009-11-05T19:08:00.000-08:00

امشب شاهد اولین بارش برف در کانادا بودم. دانه های سفید، درشت و نرم که به سرعت هم آب می شدند. برام جالب بود که حدود ده روز پیش هواشناسی اینجا پیش بینی کرده بود که 5 نوامبر برف سبکی خواهد آمد. اینجا یکی از چیزایی که همه چک میکنند، وضعیت هوای روزهای بعده. خلاصه رفتیم تو زمستون. من موندم و سرما و اعتصاب و بی ماشینی. جریانش را نگفتم؟ آهان، اوکی، تو پست بعدی. فعلا باید برم بخوابم.

من اینجوری اومدم کانادا (2)

2009-11-04T17:39:00.000-08:00

.درست 10 روز مونده بود به عید که رفتیم سوریه. شنبه غروب رسیدیم و دوشنبه قرار مصاحبه داشتیم. خوشحالم که اولین و آخرین باری بود که پامو تو اون کشور بدبخت و داغان میذاشتم. واقعا آدم قدر ایرونه وقتی سوریه (و البته ایضا کانادا!) بره میفهمه. خیابان هایی قراضه با مغازه هایی که از فرط کهنگی و کثیفی رو به نابودی بودند. هوا هم بوی گند میداد و بسیار آلوده بود. این پژو آردی هست که تو ایرون کسی پهن بارش نمی کنه، اینجا چنان با آب و تاب بیلبورد تبلیغاتی واسش علم کرده بودن که انگار بی ام و است! از همه جالب تر نحوه هتل گرفتنه. تو تهرون به هر آژانسی که زنگ بزنین میگه هتل 3 یا 4 ستاره براتون میگیریم، ولی هیچ کدوم اسم هتل رو نمی گفتن. وقتی رسیدیم دمشق تازه فهمیدیم داستان چیه. مسافرای اصلی سوریه زوار عزیز هستند که با فلاسک و بقچه سوار طیاره میشن تا برن زیارت. اونورم اکثر هتل ها (اکثرا هتل آپارتمانند) مال ایرونی هاست و هر آزانسی اونور یه نماینده داره که با هتل ها کار میکنه و هر کدوم جا داشت شما رو میفرسته اونجا. خلاصه یه بیزنس 100% ایرونیه. کلا میدونید بیزنس زیارت از اون کارهای نون و آبداره، یه بار مشهد رفته باشین میفهمین چی میگم. بگذریم، از قضا ما هم افتادیم تو هتل یه حاج آقای ایرونی خوش اخلاق. یه اتاق خوب و تر و تمیزم بهمون داد که پنجره رو به خیابون اصلی داشت و از تماشای پرایدهای وطنی لذت می بردیم.. شام و ناهارم آشپز ایرونی داشتن و رو پکیج بهمون داده بودن وبه قول معروف alles inklusive بود! ما هم خوشحال بودیم که تو این خراب شده حداقل با همزبون خودمون طرف هستیم. اون اول هم پاسپورت همه زوار رو میگرفتن میذاشتن تو گاو صندوق اتاق حاجی که گم نشه!! البته من بعدش خصوصی به حاجی گفتم که ما برای امر خیر دیگه ای اومدیم ،گفت چشم هر موقع خواستین برین سفارت بیا من پاساتونو بدم. یکشنبه یه گشتی تو بازار اصلیشون زدیم و زود برگشتیم سئوال جوابارو حاضر کردیم واسه فرداش. دوشنبه صبح کت شلوار کراوات کردم و همسرم هم کت دامن، خودتون حدس بزنید که چقدر وسط زائرین چادر چاقچوری تابلو بودیم. کنار خیابون مثل ایرون یه تاکسی دربست گرفتیم به مقصد سفارت. یه پراید قراضه ای بود که لاستیکاش از بس بالانس نشده بود آدم میگفت الان چرخاش درمیره! از کنار سفارت ایرون هم رد شدیم که الحق یه ساختمون شیک و درست حسابی بود. ساعت 9 سر وقت رسیدیم به سفارت کانادا . بعد از بازرسی بدنی رفتیم تو و اون دختره گفت بشینین تا آفیسر بیاد. آفیسر یه ربع بعد اومد و صدامون کرد.حالا اینکه تو مصاحبه چی گذشت رو تو پست بعدی تعریف میکنم.

خدمت زیر پرچم کانادا

2009-11-03T16:53:00.000-08:00

سربازی رفتین؟ نرفتین؟ چی، معاف شدین؟ اگه رفته باشین و معنی "خدمت کردن" رو بدونین، اگه روزی تشریف آوردین اینجا و رفتین سرکار یاد دوران سربازی، خصوصا چند ماه آموزشی میفتین! در کانادا ما مهاجرین بینوا باید به معنای واقعی کلمه کار کنیم و یا جور دیگه بگم : اگه بخواهیم شغلمون رو از دست ندهیم از گرده مون تا جا داره کار میکشن. فکر کردین الکی رفته جزو 8 کشور صنعتی دنیا، نه عزیز من، زحمت کشیدن و جون کندن. من تازه دارم معنای عبارت "استرس شغلی" رو می فهمم. تو ایرون این یه قلم رو هیچ وقت تجربه نکرده بودم. شده بود 48 ساعت یه ضرب سرکار باشم و جونم دربیاد، ولی این استرس کاری که اینجا به آدم وارد میشه که واقعا هم مهلکه رو هیچ وقت نداشتم. حالا تو پست های بعدی مفصل توضیح می دهم. ضمنا از هفته پیش رفتم جزو دو ماه خدمتی ها!

من اینجوری اومدم کانادا (1)

2009-11-02T15:45:00.000-08:00

خوب حالا باید می رفتم کلاس زبان فرانسه. نمی دونم چه کوفتیه که تو ایرون یه دونه موسسه زبان درست حسابی که همیشه برقرار باشه نداریم. همشون یا نصف کلاساشون تشکیل نمیشه و یا برنامه و معلم درست حسابی ندارن. دور کلاس های غیر مختلط رو هم که کلا خط کشیده بودم. چون معتقدم کلاس زبان اگه فان نداشته باشه، چیزی از توش در نمی آد و عین کلاس های اخلاق و معارف دانشگاه می مونه. گشتم و گشتم و دیدم بله، یه دونه هست که هم ساعتش خوبه ، هم جاش خوبه بهم میخوره و هم زنونه مردونه نیست : موسسه بیان سلیس تو محمودیه. کتاب Reflet رو درس میدادند که به نسبت به روز بود و کلاس های جمع وجور و معلم های جوون و خوبی هم داشتن. بعد یکی دو ترم فهمیدم هرکی اومده این موسسه فرانسه یاد بگیره فقط می خواد بره کانادا و کسی واسه تحصیل علم و پرورش ذهن و حتی پسر دختربازی وقتشو اینجا تلف نمی کنه! بگذریم که دوست های خوبی هم تو این کلاس ها پیدا کردم که الان یا اینجان یا میان سک سک می کنن میرن. تقریبا 10 ترم یک ماه و نیمی تو کلاس ها شرکت کردم و همش منتظر خبر از بررسی پرونده مهاجرتم بودم. به توصیه دوستان هر از چند گاهی یه فکسی به سفارت کانادا تو دمشق میزدم که هر دفعه بعد یه ماهی جواب میومد که آقاجان، پرونده شما تو نوبته و به موقع بهتون خبر میدیم. این وسط اوایل 2006 بود که به بهانه کسب سابقه کار درست و حسابی کارم رو عوض کردم و رفتم تو یه شرکت خارجی مشغول به کار شدم که خیر سرم وقتی اومدم کانادا بتونم تو شعبه کانادای اون مشغول به کار شوم. بگذریم که از اقبال بلندم زد و resession شد و اون شرکت بالای 1000 تا از کارمنداشو تو کانادا lay off کرد! الانم تا اطلاع ثانوی هیجگونه برنامه hiring نداره. کجا بودیم، آهان می گفتم، بله کارمو که عوض کردم دیگه کلاس رفتن سخت شد. چون خیلی دور شد و کم کم یه در میون و بعد کلا دیگه نرفتم! البته میدونین هر زبانی رو از یه جایی به بعد دیگه خود آدم میتونه self-study کنه و من هم به این مرحله رسیده بودم و خودم شروع کردم به یاد گرفتن. اول از همه سوال های مصاحبه، بعد هم فیلم و اخبار و موزیک. مثلا تماشای کانال های فرانسوی ماهواره واقعا مفید بود. البته این وسط در بیان سلیس رو به بهانه عدم رعایت شئونات یه یه سالی بستن!! یادم میاد حیوونیا چه زحمتی کشیدن که آخرین کتاب "هری پاتر" رو همزمان با عرضه جهانی آن (که میشد سه نصفه شب به وقت ایرون) در ایران هم توزیع کنن. آخرم ارشاد اومد پلمبشون کرد! بگذریم ، گذشت و گذشت و آخر آذر 86 بود که یه نامه اومد که بله، مدارک شما تایید شده و فلان روز بیاین سفارت کانادا تو دمشق برای مصاحبه. دیگه قضیه جدی شد.